You are here: Home > Mózg > Zjawiska degeneracji włókna osiowego i jego regeneracji

Zjawiska degeneracji włókna osiowego i jego regeneracji

Bardzo ciężkie schorzenia przejawiają się skurczeniem się całych kadłubów wraz z jądrem, które przybiera wtedy postać nieregularną, często wydłużoną. Cała plazma barwi się ciemno metodą Nissla, pojawiają się w niej pęcherzyki cieczy, fibryle zbijają się w grudki i zanikają.

Bardzo ważne dla chirurgii urazowej oraz dla metod degeneracyj- nych są zjawiska degeneracji włókna osiowego i jego regeneracji. Degeneracje występują jako skutek urazowego lub eksperymentalnego przecięcia włókna osiowego. Część włókna odcięta od kadłuba jest wtedy nieodwracalnie skazana na zagładę, z powodu utraty łączności z aparatem jądrowym. Dotyczy to także włókien bardzo długich i to nawet wtedy, gdy odcięto nieduży kawałek daleko od kadłuba. Odcięte włókno ulega zmianom określanym jako zwyrodnienie wstępujące, czyli wallerowskie. Proces ten zaczyna się po upływie około trzech dni. Do tej chwili włókno reaguje jeszcze mniej więcej normalnie. Włókna pęcznieją nieregularnie, tworząc guzki i przewężenia, fibryle pęcznieją, wiókna stają się podatne na barwienie metodą Nauty (str. 20). Równocześnie pojawiają się zmiany w otoczce mielinowej, która przybiera kształt sznura paciorków, by potem rozpaść się na pojedyncze kropelki. Po upływie 8-10 dni mielina zmienia swój skład chemiczny, pojawiają się tłuszcze i kwasy tłuszczowe wybarwiające się metodą Marchiego. Dzięki działalności fagocytów mielina w dalszym ciągu zanika, zanika również włókno osiowe. Zmiany obserwuje się także w komórkach

Schwanna, które rozrastają się. Podobne zmiany dostrzegamy także w przeciętych włóknach bezosłonkowych, gdzie oczywiście nie widzimy objawów rozkładu mieliny.

Leave a Reply