You are here: Home > Mózg > Założenia teorii neuronowej

Założenia teorii neuronowej

Inne odgałęzienia dyskusji dotyczyły szczegółów związanych z uznaniem neuronu za jednostkę anatomiczną, genetyczną itd. Dyskusja ta, znacznie spokojniej prowadzona niż przedstawione powyżej spory przy poszukiwaniu elementu czynnego układu nerwowego, najintensywniej rozwinęła się przy zagadnieniu neuronu jako jednostki genetycznej,

Według teorii neuronowej każdy neuron rozwija się z jednego tylko neurobłastu – pierwotnej komórki nerwowej, która wywędrowuje z ependymałnej warstwy cewki nerwowej. Z neurobłastu takiego wyrastają wypustki dendrytyczne i włókno osiowe, a kadłub stopniowo przemieszcza się na właściwe miejsce. Wypustki neurobłastu wyrastają w odpowiednim kierunku i dochodzą do miejsc swego przeznaczenia w dorosłym ustroju. W analizie tego procesu największe wątpliwości budziło wyrastanie włókien nerwowych aksonów na olbrzymie – w skali komórki – odległości. Held usiłował to zjawisko wytłumaczyć swoją teorią „komórek przewodnich” (Leitzellen).

Według tej teorii na przestrzeni między organem unerwianym a rurką nerwową miały ustawiać się połączone mostkami plazmatycznymi „komórki przewodnie”, zaś wyrastające z neurobłastu włókno zrastałoby się z nimi. Włókno osiowe dorosłej komórki byłoby w takim razie produktem nie jednego neurobłastu, lecz wielu komórek innego pochodzenia. Teoria ta upadła. Cajal udowodnił, że włókno osiowe pojawia się wcześniej niż „komórki przewodnie” oraz że neuryt ma siłę, by wrastać w puste przestrzenie, co Held uważał za wątpliwe.

Leave a Reply