You are here: Home > Mózg > Zakres klasycznego dotyku

Zakres klasycznego dotyku

Przez sznury tylne biegną, oprócz dróg czucia głębokiego, także nie wyróżniające się zewnętrzne drogi związane ze zjawiskami rozróżniania dotykowego. Drogi te, prócz odczucia samego dotknięcia, umożliwiają rozróżnienie dotknięcia w dwu punktach, rozpoznanie „dotykiem” przedmiotów itp., co określamy razem mianem stereognozji. Uszkodzenie tej drogi, najczęściej spowodowane przez uszkodzenia chorobowe lub urazowe, powodują zaburzenia w rozpoznawaniu przy oczach zamkniętych położenia członków, ewentualnie biernie zginanych. Chory nie rozpoznaje dotykiem najprostszych przedmiotów, jak klucz, ołówek, z trudem utrzymuje równowagę na zestawionych stopach przy oczach zamkniętych (objaw Romberga) mówimy wtedy o astereognozji danej osoby,

W zakres klasycznego „dotyku” wchodzi także wrażliwość na temperaturę. Wrażliwość tę bada się podobnie jak wrażliwość na ucisk powierzchni, z tą tylko różnicą, że zamiast szczecinek stosuje się małe zbiorniczki z ciepłą lub zimną wodą lub metalowe kulki o odpowiedniej ciepłocie. Badania tego rodzaju wykazały, że wrażliwość cieplna, podobnie jak dotykowa, występuje tylko w określonych punktach powierz- chni skóry, przy czym pewne punkty dają tylko wrażenie ciepła, inne tylko zimna (ryc. 175). Daje to podstawę do rozróżniania dwu zmysłów: zmysłu zimna i zmysłu ciepła.

Odszukanie punktów wrażliwych na zimno i ciepło nasunęło oczywiście myśl o istnieniu w tych punktach jakichś narządów. Za narządy takie uważa większość badaczy ciałka zmysłowe Ruffiniego – wrażliwe prawdopodobnie na ciepło – oraz kolbki Krausego odbierające

Leave a Reply