You are here: Home > Mózg > Zagadnienie stosunku wielkości mózgu i ciała

Zagadnienie stosunku wielkości mózgu i ciała

Na podstawie danych obliczymy stosunki p oraz Średnia tych dwu liczb to /, współczynnik określający ilość gramów mózgu przypadających na 1 gram kości udowej. Współczynnik ten pozwala na obliczanie dla różnych zwierząt o zbliżonej budowie i za pomocą wzoru: i = E- (Ff)

Metoda Manouvriera stanowiła pewien postęp w drodze do rozwiązywania problemu wielkości mózgu, w podręcznikach spotkać się z nią można jednak tylko wyjątkowo. Dość powszechnie znany jest natomiast wzór inny, zaproponowany przez E. Dubois w 1897 r., niezależnie od pracy Manouvriera.

Punktem wyjścia dla Dubois była teoria Snella o wykładniku 0,66. Zdawał on sobie jednak sprawę ze słabych stron tej teorii i dlatego postanowił przebadać zagadnienie od strony całkowicie empirycznej. W tym celu Dubois wybrał szereg par zwierząt, dobierając zawsze gatunki możliwie bliskie sobie i o „inteligencji” prawie równej, ale różniące się wielkością, jak np. mysz i szczur, kot i puma, kot i lew, różne gatunki dużych i małych małp i antylop.

Zagadnienie stosunku wielkości mózgu i ciała u tych par zwierząt postawił Dubois w formie równania: Równanie to daje się łatwo rozwiązać, bo E, E’r S, S’, są znane z pomiaru, wdęc: log E – log E’ – 1 log 5 – log 5′

Postępując w ten sposób Dubois otrzymał wartości różne, ale zamknięte w dość ciasnych granicach między 0,54, a 0,58. Dubois wziął średnią z tych wartości: r = 0.56 nazwał ją wykładnikiem stosunku.

Wykładnik stosunku okazał się, w rezultacie wielu obliczeń, wartością prawie stałą dla mózgów wszystkich ssaków z wyjątkiem tylko nietoperzy, gdzie wynosi on 0,66, co pozostaje, być może w związku z dużą powierzchnią skóry rozpiętej na skrzydłach. Inne badania wykazały, że wykładnik ten ma również zastosowanie wobec mózgów ptaków i niższych kręgowców. Znaleziono także (Lapicąue, 1912) sposób przedstawiania go graficznie w postaci prostej nazwanej izoneurą (ryc. 50).

Leave a Reply