You are here: Home > Mózg > Wykończenie układu ściany cewki nerwowej

Wykończenie układu ściany cewki nerwowej

Wykończenie układu ściany cewki nerwowej tworzą błony powstałe z zakończeń wypustek glejowych i ependymalnych. Błonę taką spotykamy zarówno na powierzchni zewnętrznej cewki (membrana limitans externa), jak i na ścianie komory (membrana limitans interna).

U zarodków ludzkich neuroblasty i spongioblasty różnicują się mniej więcej do końca pierwszego miesiąca życia płodowego. Spongioblasty wytwarzają wypustki łączące się ze sobą w zrąb przestrzennej siatki glejowej i przekształcają się w komórki glejowe różnych typów (str. 125), rozmieszczone we wszystkich warstwach rdzenia i mózgu.

W tym samym czasie neuroblasty wytwarzają najpierw wypustkę neu- rytową (włókno osiowie, str. 115), a następnie kilka dendrytów. Wypustki ich przedłużają się coraz bardziej (ryc. 95) i zdążają do określonych punktów synaptycznych: komórki motoryczne, skupione w części brzusznej rdzenia, wysyłają swe włókna osiowe do odpowiednich mięśni, a dendry- ty ku ośrodkowym narządom nerwowym – komórki czuciowe odwrotnie.

Problemem, który długo niepokoił neurologów, i nie jest dotąd bez reszty rozwiązany, było pytanie, jak wypustki neuronu znajdują wśród licznych tkanek, które muszą wyminąć, cel zawsze bezbłędnie osiągany. Odpowiedź na to pytanie próbuje dać postawiona przez Kappersa teoria neurobiotaksji. Za punkt wyjścia tej teorii posłużył fakt, że komórki czuciowe przesuwają się ku narządom odbierającym bodźce (str. 142), jak oko, ucho, skóra, podczas gdy komórki ruchowe trzymają się raczej w głębi układu ośrodkowego. Zjawisko to występuje zarówno w rozwoju osobniczym, jak i szczepowym (filogenezie). Kappers wysnuł stąd wniosek, że widocznie w każdym wypadku specyficzny bodziec wywiera jakieś działanie przyciągające na odpowiednią komórkę nerwową, skłaniając ją do wysuwania w tym kierunku dendrytów, które można określić jako neurobiotaktycznie dodatnie- oraz do wysuwania w kierunku odwrotnym neurobiotaktycznie ujemnego włókna osiowego. Dla neuronów czuciowych bodźcem działającym neurobiotaktycznie jest właściwy bodziec zmysłowy (światło, ucisk, fala głosowa). Dla komórek ruchowych rolę bodźca odgrywa impuls przekazywany z ośrodkowego układu nerwowego. Słabą stroną teorii jest nie sprecyzowany należycie sposób oddziaływania neurobiotaktycznego na odległe nieraz neuroblasty.

Leave a Reply