You are here: Home > Mózg > Wrażliwość na światło właściwa

Wrażliwość na światło właściwa

Wymienione teorie odnoszą się do wyczuwania wysokości tonu, zależnej od ilości drgań na sekundę fali głosowej. Dźwięki mają jednak jeszcze drugą cechę wyczuwaną przez ucho: natężenie. Wyczuwanie przez ucho natężenia tłumaczy nam teoria salw. Według niej dźwięk słaby zadrażnia tylko jedną komórkę włosatą i włókno nerwowe. Przy dźwiękach głośniejszych zadrażnienie rozszerza się na większą liczbę komórek – nazywamy to rekrutacją – i impulsy idą teraz po większej ilości włókien w krótkich odstępach czasu (ryc. 249), dając w mózgu wrażenie siły dźwięku.

Otaczający nas świat przeniknięty jest energią w postaci promienio- wań o różnej długości fal i natężeniu. Promieniowania te w wielu wypadkach stanowią silny bodziec dla istot żywych. Szczególnie ważne są promieniowania o długości fali 250 do 760 m g zwane światłem.

Wrażliwość na światło właściwa jest wszystkim istotom żywym z nielicznymi tylko wyjątkami. Opisano reakcję na światło we wszystkich grupach roślin (od bakterii poczynając) i zwierząt. Światło jest czynnikiem orientacyjnym dla zjawisk fototropizmu i wypłonienia roślin, reguluje ich wzrost. Powoduje przemieszczanie się barwników u zwierząt (opalanie się). Spotęgowana zaś wrażliwość na światło jest podstawą, na której rozwinął się wzrok i oko zdolne odbierać obrazy otaczającego świata – jedyny zmysł, który sięgnął gwiazd.

Spotęgowanie wrażliwości na światło wiąże się zwTykle z wykształceniem specjalnych, światłoczułych komórek zmysłowych. Mogą one być rozsiane pojedynczo -wśród nabłonka, jak to jest u dżdżownicy, i służą wtedy tylko do odróżnienia światła od ciemności. Najczęściej jednak skupiają się one na przodzie ciała w tarczki zwane plamkami ocznymi. Plamki te często otoczone są od spodu (ryc. 250) warstewką komórek barwnikowych, nieprzeźroczystych, co pozwala na przybliżone wyczucie kierunku promieni.

Leave a Reply