You are here: Home > Mózg > Włókna czuciowe

Włókna czuciowe

Na miejscach nieowłosionych w punktach wrażliwych na dotyk występują ciałka dotykowe w kilku typach. Bardzo prostą budową odznaczają się ciałka Grandryego, spotykane w skórze dzioba kaczki (ryc. 170). Składają się one z dwu komórek o dość dużym turgorze, między którymi ułożone jest zakończenie włókna nerwowego. Nacisk na ciałko powoduje ściśnięcie włókna nerwowego.

W skórze człowieka spotykane są najczęściej dwa typy receptorów dotykowych, znane jako ciałka Merkela i Meissnera. Ciałka Merkela występują w najgłębszej warstwie nabłonka lub w torebce włosowej w postaci owalnych, spłaszczonych komórek o średnicy około 6-10 M- (ryc. 171). Każda płytka osnuta jest. od spodu gęstym splotem włókienek nerwowych, drążących nawet w głąb plazmy. Ciałka Meissnera (ryc. 171) zlokalizowane są w brodawkach skóry właściwej jako owalne twory 40 do 180 U- długości, a 30-65 u szerokości. Każde ciałko Meissnera zbudowane jest z płaskich komórek spowitych razem cieniutką błonką. Dochodzi do nich po kilka włókien osłonkowych, których zakończenia w obrębie ciałka rozgałęziają się między komórkami w subtelną siateczkę nagich włókienek wnikających także w plazmę komórek. Ponadto do każdego ciałka dochodzą włókna bezosłonkowe, tworzące na nim subtelny splot (ryc. 171).

Włókna czuciowe dochodzące do ciałek zmysłowych wszystkich opisanych typów pochodzą z nerwów rdzeniowych. Są to zakończenia włókien osiowych neuronów, których kadłuby skupione są w zwojach rdzeniowych (ganglia spinalia s. intervertebra- lia). Neurony te mają zwykle jedną tylko wypustką rozdzielającą się na dwie gałęzie: do narządów zmysłowych w skórze oraz do rdzenia. Wypustka zdążająca do rdzenia wchodzi doń przez korzonki tylne i w rdzeniu rozdziela się na dwie gałązki. Jedne z nich kończą się na poziomie swojego wejścia do rdzenia lub na poziomie sąsiednim w jądrze rogów tylnych zwanym nucleus proprius. Drugie zwracają się w górę rdzenia i przez sznury tylne biegną ku górze na odległość 10-15 segmentowy ciągle po tej samej stronie rdzenia i wreszcie kończą się w tym samym nucleus proprius (ryc. 172).

Leave a Reply