You are here: Home > Mózg > Układ zatok żylnych

Układ zatok żylnych

Oprócz opisanego, głównego układu zatok obserwujemy w sąsiedztwie mózgu jeszcze drugi, mniejszy ukiad zatok pod podstawą mózgu w sąsiedztwie siodełka tureckiego. Jest to zatoka jamista (sinus cavernosus), Zatoka ta, dość obszerna, poprzerastana jest licznymi pasmami tkanki łącznej, co nadaje jej na przekroju gąbczasty wygląd – stąd nazwa. Mniejsze zatoki, jak np. zatoka skalista górna i dolna (sinus petrosus superior et inferior) łączą zatokę jamistą z głównym układem zatok, a także z żyłą szyjną wewnętrzną. Z układem tych zatok związana jest także żyła oczna (vena ophthaimica), odprowadzająca do zatoki jamistej część krwi z oka i oczodołu (reszta krwi odpływa do żył twarzowych, położonych na zewnątrz czaszki). Połączenie to pozwala w wypadkach zaburzeń ciśnienia śródczaszkowego na odpływ krwi w kierunku wstecznym, od zatoki jamistej do oka. Powoduje to łatwo dostrzegalne zmiany w wyglądzie naczyń krwionośnych dna oka, mające dużą wartość diagnostyczną.

Do układu zatok żylnych należy jeszcze położona pod podstawą mózgu zatoka podstawowa, przechodząca ku tyłowi w splot żylny kanału kręgowego.

Osobliwym szczegółem budowy zatok oponowych są żyły wypustowe (venae emissariae). Są to nieduże naczynia przebijające w kilku miejscach czaszkę: w okolicy potylicznej, ciemieniowej, skroniowej i czołowej. Łączą one układ zatok żylnych z systemem żył powierzchownych głowy. W ten sposób żyły wypustowe tworzą rodzaj wentyla bezpieczeństwa, odprowadzającego część krwi z zatok w wypadku nagłego wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, np. w momencie silnego wzruszenia, gniewu itp. U niektórych ludzi można nawet obserwować na czole „żyłę gniewu”, naczynie pęczniejące pod wpływem podniecenia.

Leave a Reply