You are here: Home > Mózg > Udoskonalenie techniki pomiarowej

Udoskonalenie techniki pomiarowej

W nerwie występują zwykle obok siebie włókna różnej grubości i o różnej prędkości przewodzenia. Impulsy biegnące przez poszczególne pojedyncze włókno nie przechodzą jednak nigdy na włókna sąsiednie, co nazywamy prawem izolowanego przewodzenia włókien osiowych.

Udoskonalenie techniki pomiarowej pozwoliło wniknąć nieco głębiej w mechanizm przewodzenia nerwowego. Przy badaniu włókien z przewężeniami Ranviera (str. 120) okazało się, że impuls przechodzi przez takie włókna skokowo: w odcinkach między przewężeniami biegnie bardzo szybko, a za to w przewężeniu samym ulega zahamowaniu na czas około 1 milisekundy. Natężenie impulsu w takim włóknie w każdym przewężeniu wzmaga się (ryc. 84), na odcinku między węzłami maleje, dalej znowu się wzmaga itd. Czas przewodzenia zależny jest wobec tego od ilości przewężeń, ta zaś od średnicy włókna (we włóknach grubych przewężenia są od siebie dalej ustawione). Jak się zdaje, przewężenia takie występują na wszystkich włóknach układu ośrodkowego, prócz, być może, cienkich włókien bezosłonkowych.

Przewodzenie impulsu we włóknie nerwowym uważano ongiś, jeszcze do początków XX w., za zjawisko fizyczne odbywające się bez zużycia energii. Pogląd taki znajdował potwierdzenie w znanym od dawna fakcie, że włókno nerwowe tylko w bardzo nieznacznym stopniu ulega zmęczeniu. Dowodzą tego doświadczenia z wielogodzinnym drażnieniem nerwu w preparacie nerwowo-mięśniowym, który na granicy nerwu z mięśniem oziębiono i tym samym uniemożliwiono przejście impulsu na mięsień. Jest to konieczne, żeby uchronić przed zmęczeniem mięsień, męczący się łatwo i szybko. Gdy po wielu godzinach drażnienia nerwu blokadę zimnem zniesiono, okazało się, że nerw przewodzi impulsy drażniące mięsień tak samo, jak na początku doświadczenia.

Leave a Reply