You are here: Home > Mózg > Teoria Younga i Helmholtza

Teoria Younga i Helmholtza

Coś podobnego dzieje się także, gdy chcemy uzyskać poszczególne barwy. Zielony kolor uzyskamy mieszając barwę żółtą z niebieską, żółtą z mieszaniny barwy czerwonej i zielonej. Do tego dochodzi zjawisko powidoków. Oko zmęczone barwą żółtą widzi na szarym tle kolor niebieski i odwrotnie, po barwie zielonej widzi się kolor czerwony. Jaskrawe światło białe daje powidok czarny. Wreszcie zdarzają się ludzie nie odróżniający koloru czerwonego, zielonego lub nawet jakichkolwiek barw.

Zbadanie dokładnego mechanizmu widzenia barw pasjonowało wielu badaczy, m. in. poświęcił mu całe dzieło Goethe. Mimo to wiemy o tym problemie stosunkowo niewiele. Najbardziej znana jest teoria Th. Y o u n g a, ogłoszona na przełomie XVIII i XIX w., zmodyfikowana później przez Helmholtza. Zakłada ona, że istnieją trzy rodzaje czopków lub przynajmniej trzy rodzaje światłoczułej substancji, pochłaniające promienie różnej barwy. Jedna z nich reaguje głównie na promienie czerwone, długości fali 670 miu, druga na promienie zielonożółte 525 mą, trzecia na światło fioletowe o długości fali 460 mu. Z tych barw można złożyć dowolny odcień barwny, według diagramu. Widzenie pewnej barwy autorzy teorii pojmują jako skutek podrażnienia z różną siłą jednego, dwu lub wszystkich rodzajów czopków. Barwę białą widzimy jako skutek równomiernego oświetlenia wszystkich rodzajów czopków (ryc. 262).

Teoria Younga i Helmholtza cieszy się dużą popularnością, aczkolwiek histolo- gowie stwierdzają, że nie znaleziono.

Leave a Reply