You are here: Home > Mózg > Teoria widzenia barw – Bering

Teoria widzenia barw – Bering

Druga teoria widzenia barw ogłoszona została w drugiej połowie ubiegłego stulecia przez Beringa, I ta teoria zakłada istnienie trzech rodzajów światłoczułych elementów. Pierwsze z tych ciał miałoby się rozkładać w świetle białym, a odnawiać w ciemności, drugie rozpada się pod wpływem barwy zielonej i odnawia w świetle czerwonym, trzecie rozkładałoby się w świetle niebieskim i odbudowywało w żółtym. Teoria dobrze tłumaczy zjawisko powidoków, nie jest jednak tak popularna jak teoria Younga.

Niedawno, bo w 1941 r. ogłosił swoją teorię Granit, opierając się na obserwacji prądów czynnościowych siatkówki. Granit wyróżnia dwa układy elementów światłoczułych. Jedne z nich, określone jako domin a t o r y dają wrażenie jasności i są najbardziej czułe na światło żółtozielone. Obok nich czynny jest system, a właściwie kilka systemów m o- dulatorów, wrażliwych na różne kolory. Zadrażnienie wszystkich modulatorów daje wrażenie białości, jednego lub dwu wrażenia jakiejś barwy. Ogółem teoria Granita nawiązuje do teorii Younga i Helmholtza i uzupełnia ją.

Czy widzenie barw jest właściwością tylko człowieka, czy widzą barwy także zwierzęta? Badania zoopsychologiczne dowiodły, że zwierzęta, a przynajmniej duża ich część, widzi barwy, i to nawet zdolność rozróżnienia odcieni barw ma w stopniu znacznie wyższym niż człowiek. Zdolność ta właściwa jest także zwierzętom bezkręgowym, np. owadom. Często spotykamy się jednak u różnych zwierząt ze zjawiskiem przesunięcia skali barw widzialnych. Nawet zwykła kura np. nie widzi światła czerwonego, a za to widzi dobrze w odcinku światła pozafiołkowego, którego promienie są dla nas niewidoczne. Podobnie zachowuje się także pszczoła. wzgórze i naclwzgórze

Leave a Reply