You are here: Home > Mózg > Teoria membranowa

Teoria membranowa

Krytycy wytykają teorii membranowej niezgodność wielkości róż- 152 nic potencjału spoczynkowego oraz potencjału w prądzie czynnościowym i to – jak wynikło z pomiarów – dokładnie o około 50 miliwoltów.

Teoria membranowa posłużyła za punkt wyjścia najnowszej (postawionej w latach czterdziestych) teorii przenikania jonów. Wedle tej teorii zjawiska różnic potencjałów związane są z ułożeniem we włóknie i w jego najbliższym sąsiedztwie silnie dysocjujących jonówr takich jak potas (K), sód (Na) i chlor (Cl). Stwierdzono przy tym, iż jony te grupują się w pewien charakterystyczny sposób. Jony K skupiają się przeważnie (około 95%) w środku włókna, jony NA i Cl zaś na powierzchni błony (około 90%).

Rozmieszczenie takie, typowe dla stanu spoczynkowego, ulega zakłóceniu w momencie podrażnienia. Jak wykazały doświadczenia z użyciem izotopów radioaktywnych, membrana włókna staje się wtedy przepuszczalną dla jonów, które zmieniają swoje położenie: jony sodu (Na) przesuwają się do wnętrza włókna, jony potasu (K) przechodzą na jego powierzchnię. Powstaje w ten sposób różnica potencjałów większa od różnicy wynikającej tylko z zaburzenia równowagi między środkiem włókna a jego powierzchnią. Różnica ta zaś wynosi właśnie owe wspomniane powyżej 50 miliwoltów. Po przejściu impulsu jony wracają na swoje miejsca – odpowiada to z grubsza okresowi refrakcji.

Leave a Reply