You are here: Home > Mózg > Teoria elektryczna

Teoria elektryczna

Nie wiemy dotąd, jak naprawdę przedstawia się mechanizm przekazywania impulsu w synapsie. Różne przypuszczenia i hipotezy dotyczące tego zagadnienia wyrażają się w trzech teoriach: a) elektrycznej, b) chemicznej, c) elektrochemicznej.

Teoria elektryczna, licząca stosunkowo niewielu zwolenników, przypuszcza, że przenoszenie impulsu na następną komórkę jest związane z przejściem przez synapsę prądu czynnościowego. Czynnościowa różnica potencjałów, wchodząc do synapsy powoduje w następnej komórce depolaryzację jej błony, tj. spadek potencjału i tym samym wzbudza w tej drugiej komórce nowy impuls. Okres refrakcji synaptycznej przypisują zwolennicy tej teorii zmniejszeniu się szybkości biegu impulsu, wskutek zwykłego na końcu włókien przez synapsę rozszczepienia aksonu na cienkie wlókienka. Zagadnienie to jest ważne o tyle, że przeciwnicy teorii elektrycznej wysuwają jako zarzut właśnie występowanie refrakcji synaptycznej.

Większe grono badaczy wypowiada się za teorią chemicznego przekazywania impulsów. Według tej teorii impuls dochodząc do synapsy powoduje na styku z komórką następną wydzielanie się niewielkich ilości substancji, zwanej ogólnie mediatorem lub przenośnikiem. Substancja ta ma działać jako bodziec na komórkę następną i według ogólnych praw wrażliwości wzbudzać w niej drugi impuls. Działanie to trwa krótko, a zaraz potem substancja mediatora ulega rozłożeniu i zdenaturowaniu pod wpływem obecnego w synapsie enzymu.

Argumentów za słusznością teorii chemicznej jest dość dużo. Znane są substancje działające jako mediatory: acetylocholina, podobna do niej sympatyna, noradrenalina. Wykazano ich obecność na stykach, a także stwierdzono, że działają one jako bodziec na komórki, do których dochodzą impulsy (także na komórki mięśniowe, a nawet całe serca żab). Przyjął się nawet podział komórek nerwowych na cholinergiczne i adrener- -giczne, zależnie od rodzaju mediatorów wytwarzanych na synapsie.

Leave a Reply