You are here: Home > Mózg > Teoria elektrochemiczna

Teoria elektrochemiczna

Trzecia teoria, elektrochemiczna, jest połączeniem teorii poprzednich. Prąd czynnościowy impulsu byłby tu czynnikiem wywołującym tworzenie się mediatora (acetylocholiny), a opóźnienie stykowe tłumaczyłoby się potrzebnym do jego wytworzenia czasem.

Specyficzną postacią synapsy są zakończenia nerwów ruchowych na płytkach końcowych nerwów ruchowych, wytworzone na włóknach mięsnych. Płytki te tworzą się jako zgrubienia omięsnej (sarkolemmy) ze swoistą strukturą. Na niej rozgałęziają się zakończenia nerwów, pokryte jeszcze komórkami Schwanna. Płytka mięśniowa jest pośrednikiem w przekazywaniu impulsu włóknom mięsnym. Jest ona około 1000 razy bardziej wrażliwa na acetylocholinę od mięśnia. Kurara działa na płytkę porażająco.

Osobny dział elektrofizjologii stanowi elektroencefalografia, której istotą jest odprowadzanie prądów czynnościowych z mózgu zamkniętego w czaszce przez skórę. rozwój zarodkowy

Tworzenie się pierwszych zawiązków systemu nerwowego można najwygodniej obserwować na przykładzie lancetnika, gdzie procesy bruzdkowania i początki organogenezy przebiegają w sposób bardzo typowy, a zarazem prosty, niemal schematyczny.

Rycina 90 przedstawia serię klasycznych modeli bruzdkowania i wczesnej organogenezy tego strunowca. Na serii tej widzimy kolejno, jak po stronie grzbietowej zarodka z zewnętrznego listka zarodkowego, z ekto- dermy, wyróżnicowuje się złożona z nabłonkokształtnych komórek płytka nerwowa (ryc. 90), jak płytka ta zstępuje w głąb zarodka, czemu towarzyszy zakrycie jej przez zwierającą się nad nią warstwę komórek nabłonka ektodermy powierzchniowej, wreszcie jak płytka nerwowa zawija się w rynienkę, a potem rurkę (cewkę) nerwową (ryc. 90). W stadium tym zarodek wykształca także strunę grzbietową, pierwotne jelito oraz zawiązki środkowego listka zarodkowego – mezodermy.

Leave a Reply