You are here: Home > Mózg > Tęczówka i soczewka oczna

Tęczówka i soczewka oczna

Tęczówka odznacza się żywym zabarwieniem. Powstaje ono dzięki przeświecaniu naczyń krwionośnych przez komórki barwnikowe, których ilość wpływa na odcień koloru od czerwonego (brak barwnika) przez kolor niebieski, piwny do czarnego.

U nasady tęczówki wytwarza się na naczyniówce pierścieniowate ciało rzęskowe (corpus ciliare) (ryc. 254). Stanowi ono elastyczną oprawę dla soczewki zawieszonej na nim za pośrednictwem więzadełka zwanego obwódką rzęskową (zonuia ciliaris Zinni). Skurcz mięśni ciała rzęskowego powoduje spłaszczenie względnie pogrubienie soczewki. W normalnym oku w czasie patrzenia na przedmioty bliskie i dalekie, mięśnie te pracują na zmianę i nastawiają ostrość obrazu na siatkówce. Praca ich regulowana jest bez naszej wiedzy automatycznie. W starości aparat ten traci swoją sprawność. Powstają wady wzroku, które poprawiamy nosząc odpowiednie okulary.

Soczewka oczna zbudowana jest z kilku warstw komórek tak doskonale przeźroczystych, że laik z trudem może uwierzyć w ich istnienie. U niektórych zwierząt soczewka może być blado zabarwiona, np. u wiewiórki zielono. Soczewkę otacza przeźroczysta, elastyczna błona. Z punktu widzenia fizyki soczewka oczna jest soczewką dwuwypuklą o różnych krzywiznach. Powierzchnia tylna jest wycinkiem kuli o promieniu około 6 mm, powierzchnia przednia o promieniu 7-12 mm.

Bliższe badanie soczewki wykazuje, że jest ona w porównaniu z soczewką szklaną znacznie doskonalsza. Dzięki drobnym szczegółom budowy niewielkich komórek, z których jest zbudowana, ma ona na obwodzie i w środku nieco odmienny współczynnik załamania światła i wskutek tego pospolite wady soczewek, jak aberracja chromatyczna i sferyczna występują w niej w stopniu znacznie mniejszym. Wielką zaletą jest także niemożliwa w soczewkach szklanych zdolność zmieniania krzywizny powierzchni, a tym samym także i ogniskowej.

Leave a Reply