You are here: Home > Mózg > Szypułce

Szypułce

Z przednim końcem wodociągu łączy się komora III, w postaci dużej spłaszczonej bocznie przestrzeni o nieco postrzępionym zarysie. W dnie możemy z łatwością wyróżnić uchyłki: wzrokowy (recessus opticus), lejkowy (recessus iniundibuii) w dnie komory oraz szyszynkowy (recessus pinealis) w jej stropie. Boki komory utworzone są przez dwa duże guzy tkanki nerwowej – przez wzgórza. Wzgórza zwykle zrastają się z sobą w środku, dzięki czemu komora przybiera kształt spłaszczonego pier- ścienią. Otwór tego pierścienia, widoczny na rycinie, to oczywiście miejsce zrostu obu wzgórz.

Cienka szypułka łączy komorę III z komorami bocznymi. Szypułce tej na odlewie odpowiada w rzeczywistości niewielki otwór łączący komorę III z komorą boczną, zwany otworem międzykomorowym (foTamen interventriculare Monroei).

W porównaniu z układem komór żaby, komory boczne człowieka i ssaków wyglądają całkowicie odmiennie. Znajdują się one we wnętrzu półkul kresomózgowia i w związku z silnym rozrostem tej właśnie części mózgu dochodzą do ogromnych w porównaniu z żabą rozmiarów. Odmiennie też układają się one w przestrzeni. Nie leżą w przedłużeniu układu innych komór, lecz rozrastają się w tył, potem w dół i do przodu (ryc. 20). Można dzięki temu wyróżnić na nich róg przedni (cornu ante- rius), róg tylny (corna posterius) i róg dolny (comu in/erius). Dookoła komór bocznych ułożone jest jak i u żaby kresomózgowie, tj. kora półkul (coriex ceiebri) oraz jądra prążkowane (słriaium). Ciasnota jamy czaszkowej uważana jest za czynnik, dzięki któremu części te układają się w opisany łuk do tylu, dołu i przodu — łuk porównywany czasem poetycznie z ułożeniem strusich piór na barokowych kapeluszach XVII- -wiecznycb, lub mniej poetycznie z zakrętem rogów baranich.

Leave a Reply