You are here: Home > Mózg > System nerwowy zwierząt młodych i zarodków

System nerwowy zwierząt młodych i zarodków

Same metody anatomiczne i histologiczne, nawet łącznie z zastosowaniem mikroskopu elektronowego, nie były jednak w stanie dać pełnego obrazu struktury układu nerwowego, nie mówiąc o poznaniu i zrozumieniu jego funkcji. Stoi temu na przeszkodzie zbyt wielka w wielu miejscach zawiłość budowy i zbyt gęste splątanie włókien nerwowych. Trzeba więc było sięgnąć do metod eksperymentalnych i porównawczych.

Metodą porównawczą jest rozciągnięcie badań na system nerwowy zwierząt młodych i zarodków. W rozwijających się dopiero mózgach zarodków znajdujemy często układ części mózgu w stanie bardziej pierwotnym, mniej zawiłym. Opisując takie stosunki morfologiczne znajdujemy nieraz klucz do zrozumienia bardziej skomplikowanych układów w mózgu człowieka (lub ssaka) dorosłego. Przykładem może być np. rozwój półkul mózgowych w stosunku do reszty kresomózgowia. Inny przykład wykorzystania materiału embriologicznego do zrozumienia budowy mózgu daje nam mielogeneza – rozwój osłonek rdzennych (mielinowych) w mózgu zarodków. Tworzą się one mianowicie nie wszystkie naraz, ale kolejno w różnych układach włókien. Łatwo dzięki temu

Biologia mózgu można natrafić na taki szczebel rozwoju, gdzie system włókien związany jakoś drogą nerwową już posiada osłonki, podczas gdy w tym samym preparacie inne systemy, z badanym pomieszane, osłonek jeszcze nie wytworzyły. System zmielinizowany widoczny jest w takim wypadku u zarodka w całej okazałości, choć u dorosłego gubi się w plątaninie innych systemów.

Obok zarodków rozwijających się normalnie, cennym materiałem bywają czasem także zarodki niedorozwinięte lub zakłócone w rozwoju w najrozmaitszy sposób i w różnym stopniu. Zajmuje się nimi osobna nauka, teratología układu nerwowego. I ten materiał daje nieraz wartościowe wskazówki co do budowy pewnych narządów nerwowych.

Leave a Reply