You are here: Home > Mózg > Synapsy cz. II

Synapsy cz. II

Oglądane w mikroskopie szklanym synapsy wykazują ogromne bogactwo postaci. Mogą one pozostawać w kontakcie z kadłubem komórki lub z dendrytami, czasem nawet na początku aksonu. Włókna końcowe neurytu mogą ze swej strony przybierać postać kielichów, kolbek, splotów i in.

Odrębnym rodzajem styków są zakończenia nerwowe na mięśniach (ryc. 68) tworzące synapsy nerwowo-mięśniowe. Jak wszystkie inne, i te styki mają charakter kontaktowy. Włókno mięsne wytwarza w miejscu zetknięcia lekkie wzniesienie, w okolicy którego zanika prążkowanie mięśniowe, a pojawia się więcej mitochondriów. Powierzchnia włókna mięsnego wykazuje tu (u szczura) delikatne palcza- ste zagłębienia, w których lokują się włókienka nerwowe. Liczba synaps na włóknie mięsnym jest różna, zależnie od mięśnia i gatunku zwierzęcia, różna bywa też liczba włókien mięsnych unerwionych przez jedno włókno drzewka końcowego.

Zakończenia nerwowe czuciowe w narządach zmysłowych będą opisane przy omawianiu odnośnych narządów zmysłowych. Ostatnim, tradycyjnym, szczegółem opisu budowy komórki nerwowej, któremu poświęcimy tu nieco miejsca, jest opis osłonki rdzennej (mielinowej), tego ogromnie charakterystycznego tworu, towarzyszącego większości włókien osiowych. Przesuwamy ten opis na koniec, by zaznaczyć, że nie jest ona istotnym składnikiem komórki nerwowej, jak do niedawna sądzono, lecz komórek glejowych i odpowiadających im komórek Schwanna. Ta odrębność morfologiczna nie zmienia zresztą w niczym faktu daleko idącej wzajemnej zależności otoczki i włókna osiowego oraz wielkiej roli, jaka przypada otoczce w procesach przewodzenia nerwowego (str. 147).

Leave a Reply