You are here: Home > Mózg > Struktury rdzenia przedłużonego

Struktury rdzenia przedłużonego

W mózgu ludzkim rdzeń przedłużony ma kształt spłaszczonego nieco wałeczka, długości około 4-5 cm. Ku przodowi rozszerza się nieco, co zjednało mu używaną niekiedy nazwę opuszki (buJbus – dosłownie cebulka). Na powierzchni jego tradycyjna anatomia rozróżnia szereg szczególików, których znajomość jest jednak bez znaczenia – godne uwagi są tylko wychodzące stąd nerwy, omówione w rozdziale 16.

Strńktury rdzenia przedłużonego przechodzą w strukturę odcinków sąsiednich stopniowo. Dlatego granice rdzenia przedłużonego zarównc ku przodowi, jak i ku tyłowi są umowne. Za granicę z rdzeniem przyjmuje się tylny koniec skrzyżowania piramid lub płaszczyznę przed I nerwem rdzeniowym – granicę z śródmózgowiem wyznacza płaszczyzna przechodząca tuż za blaszką czworaczą.

Przednia część rdzenia przedłużonego człowieka i ssaków pokryta jest dużą masą mostu (pons), narządu występującego tylko u zwierząt ssących, u których spełnia rolę pośrednika między szlakiem piramido- wym a móżdżkiem (str. 308). Odcinek rdzenia przedłużonego przykryty mostem w niektórych podręcznikach anatomii człowieka bywa wyodrębniany jako osobna część mózgu, nazywana także mostem – nie ma to jednak uzasadnienia z punktu widzenia anatomii porównawczej.

Struktura wewnętrzna rdzenia przediużonego jest bardzo zawiła. Na niewielkiej przestrzeni są tu rozmieszczone rozliczne jądra oraz łączące je drogi, a ponadto przebiegają tędy wielkie szlaki mózgowo-rdzeniowe i rdzeniowo-mózgowe. Poznanie tego labiryntu możliwe jest jedynie drogą przestudiowania serii przekrojów poprzecznych, zabarwionych najlepiej metodą Weigerta uwidaczniającą włókna. W braku oryginalnych preparatów mikroskopowych posłużymy się rysunkami.

Leave a Reply