You are here: Home > Mózg > Statocysty u człowieka

Statocysty u człowieka

Statocysty są w ?wiecie zwierząt i nawet roślin szeroko rozpowszechnione. Zaznaczmy jednak dla ścisłości, że nie brak takich gatunków, u których nadaremnie szukano tego narządu, choć zwierzę mimo braku statocysty doskonale orientuje się w działaniu siły ciężkości. Rolę statocysty spełnia wtedy, przynajmniej częściowo, jakiś inny narząd. U pantofelków zastępują staLocystę wodniczki trawiące. Kiedy indziej jest to napełniony pokarmem żołądek lub wypełniona trzewiami jama brzuszna. Tak jest u niektórych rozgwiazd, z którymi udało się nawet powtórzyć doświadczenie z raczkiem Palaemon: rozgwiazdę nakarmiono sztucznie opiłkami żelaza i zadziałano magnesem. Niekiedy do rozpoznania kierunku pionowego może posłużyć po prostu ciężar całego ciała, obciążający w różny sposób, zależnie od pozycji zwierzęcia, jego układ szkieletowy i mięśniowy. Ten czynnik spełnia często rolę pomocniczą także u zwierząt wyposażonych w statocystę.

Człowiek, jak wszystkie kręgowce, należy do istot wyposażonych w statocystę. Odznacza się ona budową mocno zawiłą, co ustaliło jej nazwę błędnika lub labiryntu. Mieści się ona w uchu wewnętrznym, a zakres jej działania, jak w każdej statocyście, obejmuje odczucie położenia ciaJa wobec kierunku działania siły ciężkości oraz wyczucie czy ciało znajduje się w ruchu, czy w spoczynku. Rozróżnia przy tym czy ruch odbywa się w górę, czy w dół, wolno czy szybko, prosto czy wirowo. Labirynt zawodzi tylko wtedy, gdy chodzi o ruch jednostajny, którego po prostu nie zauważamy. Dlatego to nie zdajemy sobie nigdy sprawy z tego, że bez przerwy pędzimy z niemałą szybkością wraz z Ziemią dookoła jej osi i naokoło Słońca.

Leave a Reply