You are here: Home > Mózg > Statocysty cz. III

Statocysty cz. III

Jak wynika z budowy statocysty, każde przyspieszenie lub zwolnienie ruchu zwierzęcia musi, zgodnie z prawem bezwładności ciał, poruszyć statolitem. W przypadku przyspieszenia ruchu, statolit pozostanie w tyle i tym samym naciśnie włoski zmysłowe w tylnej ścianie pęcherzyka – w razie zahamowania ruchu wysunie się w przód i zadrażni włoski w ścianie przedniej. Podobnie będzie przy ruchach w górę i w dół oraz na boki. Nacisk taki spowoduje wysłanie impulsu do pewnych ośrodków wpływających modyfikująco na ruch pracujących już skrzydeł, nóżek czy innych narządów lokomocji. Nic też dziwnego, że uszkodzenie statocysty zawsze bardzo silnie upośledza lub nawet wręcz uniemożliwia normalne poruszanie się zwierząt, szczególnie gdy chodzi o latanie i pływanie. Ptaki nie mogą wzlecieć w górę, ryby i kijanki płazów opadają na dno, lub, gdy tylko jedna ze statocyst jest uszkodzona, pływają w kółko lub kręcą się dookoła własnej osi.

Niekiedy statocysta spełnia jeszcze inne zadania. Jakże inaczej można wytłumaczyć fakt, że meduza Aeąuorea ma aż sześćset statocyst? Badania wykazały, że podniety wychodzące ze statocyst służą jako czynnik pobudzający napięcie mięśni i regulujący rytmikę ich pracy. Usunięcie statocyst u meduz powoduje natychmiast zwolnienie tempa kurczenia się dzwonu meduzy. Meduzy nie są zresztą pod tym względem wyjątkiem. Statocysty wywierają podobne działanie na układ mięśniowy wielu zwierząt, nie wyłączając nawet i ssaków. Działanie to może nawet przejawić się we wpływie statocysty na ukształtowanie i wzrost szkieletu. Kościec królika, któremu wycięto za młodu jedną ze statocysi, wykazuje wybitną asymetrię i niedorozwój po stronie operowanej,

Leave a Reply