You are here: Home > Mózg > Sprawność przewodzenia w komórkach nerwowych

Sprawność przewodzenia w komórkach nerwowych

Sprawność przewodzenia w komórkach nerwowych i ich wypustkach przejawia się choćby w znacznej szyb- kości przenoszenia się fizyko-chemicznych reakcji, będących istotą impulsu, wzdłuż włókna nerwowego. Szybkość ta jest różna u różnych zwierząt i różnych komórek, duży wpływ mają na nią także warunki zewnętrzne otoczenia włókna (np. temperatura). Zawsze jednak jest to szybkość dość znaczna.

Pierwsze próby zmierzenia szybkości przewodzenia robił już przed stu mniej więcej laty Helmholtz, Użył on do tego celu preparatu nerwowo-mięśniowego z możliwie długim kawałkiem nerwu ruchowego, który raz drażniono blisko (ryc. 83) mięśnia, a raz daleko. Znając odległość tych dwu punktów od siebie łatwo można było z różnicy czasu reakcji obliczyć prędkość. W miarę rozwoju techniki eksperymentalnej zastosowano do tego celu metody coraz dokładniejsze i dzisiaj wiemy, że szybkość przewodzenia zależy od rodzaju włókien nerwowych badanych i wynosi 0,5 – 120 m/sek, co się równa szybkości 2 – 450 km/godz. Najszybciej, bo 5 – 120 m/sek przewodzą włókna „A”, o grubości 1-22 u, wolniej przedzwojowe włókna „B” w układzie współ- czulnym o grubości poniżej 3 LI (2-15 m/sek). Najleniwiej, bo tylko 0,6-2 m/sek, przewodzą cieniutkie, bezosłonkowe włókna współczulne pozazwojowe (str. 314). Szybkość przewodzenia zależy więc w dużej mierze od grubości włókna oraz od obecności osłonki mielinowej. Szybkość przewodzenia zależy także od gatunku zwierzęcia: szczeżuja przewodzi cm/sek, mimoza (roślina) 3,1 cm/sek, szczupak 20 cm/sek, homar 1000 cm/sek.

Leave a Reply