You are here: Home > Mózg > Skrzyżowanie nerwów wzrokowych

Skrzyżowanie nerwów wzrokowych

Obok skrzyżowania nerwów wzrokowych przebiega kilka drobnych spoideł, złożonych z małej ilości włókien. Spoidła te nie należą do układu wzrokowego, lecz łączą ze sobą przeciwległe okolice śródmózgowia,

Skrzyżowanie nerwów wzrokowych jest u niższych kręgowców, aż do ptaków włącznie, skrzyżowaniem całkowitym. U ssaków część włókien nie krzyżuje się, lecz pozostaje na tej samej stronie. Ilość włókien nie skrzyżowanych pozostaje w korelacji z przesunięciem oczu z boków ku przodowi czaszki. U naczelnych, gdzie przesunięcie jest znaczne, ilość włókien nie skrzyżowanych jest duża, u człowieka ocenia się ją na około 40%.

Skrzyżowaniu ulegają tylko włókna pochodzące z przyśrodkowej (przynosowej) części siatkówki. Włókna wychodzące z części bocznej pozostają po stronie tej samej. W ten sposób każde z pasm wzrokowych za skrzyżowaniem prowadzi włókna należące do przeciwległej połowy siatkówki: lewe pasmo wrłókna z połowy prawej i odwrotnie. Od reguł tych wyjątek stanowią włókna obsługujące plamkę żółtą, które częściowo krzyżują się, niezależnie od swego położenia w obrębie siatkówki.

Od skrzyżowania nerw wzrokowy przejmuje nazwę pasma wzrokowego (iracius opticus). Biegnie on ku górze i ku tyłowi do ciał kolankowatych bocznych, gdzie prawie wszystkie jego włókna kończą się. Na całej długości pasmo zachowuje regularny układ włókien pochodzących z różnych okolic siatkówki.

Ciało kolankowate boczne, którego budowę omawiamy w rozdziale poświęconym wzgórzu (ryc. 257), jest miejscem przyłączenia impulsów wzrokowych na neuron ostatni, którego osiowe włókno zdąża wprost do kory. Komórki ciała kolankowatego wysyłają drogę zwaną p r o m i e n i s t o ś c i ą wzrokową (radiatio optica Gratioieti) biegnącą przez białą istotą półkul do kory w okolicy szczeliny ostrogowej (iissura calcarina), do pola prążkowanego {area striata) zwanego także według wzorca Brodmanna polem 17. Regularny układ włókien pochodzących z różnych okolic siatkówki występuje i w tym odcinku, a także na obszarze pola prążkowanego. Układ ten zakłóca nieco (ilościowo) pole związane z plamką żółtą, które obejmuje obszar kory większy niżby wypadało według wielkości żółtej plamki.

Leave a Reply