You are here: Home > Mózg > Rozwój zarodkowy błędnika

Rozwój zarodkowy błędnika

Rozwój zarodkowy błędnika zaczyna się od wyodrębnienia na skórze głowy plakody błędnika, tj. partii nabłonka ektodermalnego w sąsiedztwie tworzącego się rdzenia przedłużonego. Plakoda zapada się potem w głąb tkanki (ryc. 189), tworząc dołek, kLóry następnie zamyka się w pęcherzyk. Pęcherzyk ten odrywa się od powierzchni ciała i stopniowo przekształca się w błędnik. Łączność błędnika z powierzchnią za pomocą kanału wypełnionego morską wodą zachowują tylko żarłacze. U innych kręgowców ślad po takim połączeniu zachowuje się tylko w postaci przewodu śró cl chlonk owego (ducfus endolymphaticus), ślepo zakończonego. Kanal ten, zakończony pęcherzykiem służy u osobników dorosłych jako zapasowy zbiornik śródchłonki (endolimfy), U płazów, gdzie kanał ten łączy się z rozległymi zbiornikami śródchłonki, odgrywa on także rolę magazynu wapnia, w postaci kryształków aragonitu.

Część komórek błędnika zarodkowego przeobraża się w komórki zmysłowe i nerwowe, jak to zresztą często bywa w plakodach. Komórki te biorą udział także w tworzeniu zwoju nerwu VIII (ryc. 190) – inaczej niż to się dzieje przy tworzeniu zwojów rdzeniowych.

U kręgowca dorosiego, a więc i u człowieka, biędnik zbudowany jest z delikatnej błony lącznotkankowej, wyścielonej nabłonkiem, i nosi nazwę błędnika błoniastego. Wnętrze jego wypełnia ciecz zwana endolimfą (gr, en don wewnątrz i gr. lymphe płyn) lub śródchłonką. Zobaczyć go w całej okazałości nie jest bynajmniej łatwo, nawet jeśli ktoś zdobył już pewną wprawę w preparowaniu anatomicznym. Jest on bowiem ukryty w labiryncie korytarzy i kanałów, niby grot wykutych wewnątrz kości skalistej, najtwardszej kości szkieletu. Układ tych grot odpowiada kształtowi błędnika błoniastego i nosi nazwę błędnika kostnego (podobieństwo nazw mogące łatwo prowadzić do nieporozumień). Groty błędnika kostnego są jednak nieco obszerniejsze niż błędnika kostnego. Powstaje dzięki temu między ścianą kostną a błędnikiem błoniastym przestrzeń wolna, wypełniona płynem zwanym perilimfą (gr. per i dookoła), przez którą przeciskają się więza- dełka podtrzymujące błędnik błoniasty. Płyn ten pełni rolę resorów łagodzących wstrząsy niebezpieczne dla narządu tak delikatnego, jak błędnik.

Leave a Reply