You are here: Home > Mózg > Rozwój kształtu zewnętrznego móżdżku

Rozwój kształtu zewnętrznego móżdżku

Rozwojowi kształtu zewnętrznego móżdżku towarzyszą procesy formowania struktury wewnętrznej. W drugim miesiącu życia płodowego płyta móżdżkowa ma budowę trzywarstwową, podobną do opisanej w rdzeniu zarodkowym. Zawiera ona warstwę wyściółkową, warstwę jądrową oraz warstwę brzeżną. W trzecim miesiącu od warstwy jądrowej odrywają się komórki, tworzące zarodkową korę móżdżku. Kora ta w ciągu dalszego rozwoju będzie zanikać stopniowo i w momencie urodzenia człowieka już jej nie spotykamy. Właściwa, ostateczna struktura kory móżdżku kształtuje się dopiero od czwartego miesiąca życia płodowego. Z warstwy jądrowej wywędrowują teraz komórki tworzące potem warstwę ziarnistą (stratum granuiare) kory dojrzałego móżdżku oraz neuroblasty przekształcające się w komórki Purkinjego. Resztki kory zarodkowej dają początek warstwie drobinowej (stratum moleculare) (str. 301).

Warstwa jądrzasta daje materiał także dla utworzenia jąder móżdżkowych oraz spongioblasty gleju móżdżku. W przeciwstawieniu do skomplikowanych przemian zachodzących podczas rozwoju móżdżku śródmózgowie ulega tylko niewielkim przeobrażeniom. Obserwuje się tu wywędrowywanie z istoty szarej środkowej komórek tworzących potem jądro czerwone i istotę czarną, różnicowanie się jądra nerwu okoruchowego (III) oraz przerastanie tędy wielkich wiązek piramidowych {str. 263), tworzących potem konary mózgu (pedunculi cerebri). Ten proces zachodzi oczywiście tylko u ssaków. Strop tej części cewki nerwowej rozwija się w pokrywę wzrokową (iec- tum opticum), a u ssaków w blaszkę czworaczą (lamina ąuadrigemina). U człowieka i naczelnych (Primates) dochodzi nadto do zaciśnięcia komory śródmózgowia w wodociąg Sylwiusza (aąuaeductus).

Leave a Reply