You are here: Home > Mózg > Rozwój filogenetyczny jądra siatkowatego

Rozwój filogenetyczny jądra siatkowatego

Poszczególne podniety mogą przy tym wypływać bądź to hamująco, bądź pobudzająco. Powstała wskutek tych procesów podnieta motoryczna dla mięśni wychodzi z jądra siatkowatego przez wiązkę neurytów ruchowych, skupionych blisko płaszczyzny strzałkowej w dnie komory. Zwiemy ją wiązką przyśrodkową podłużną (iasciculus longiiudinalis medians). Wiązka ta, w której zwracają na siebie uwagę grube włókna komórek Mullera, zdąża do rdzenia, gdzie impulsy przez nią przesłane udzielą się komórkom ruchowym różnych odcinków rdzenia, a za ich pośrednictwem rozmaitym odcinkom mięśniowym, Sherrington określał tę drogę z punktu widzenia fizjologii, ze względu na rozmaitość dochodzących do jądra siatkowatego podniet, jako „wspólną drogę końcową” (final com- mon path). (Nazwa ta używana jest w podobnym sensie także dla określenia komórek ruchowych rogów brzusznych).

Z punktu widzenia anatomii porównawczej można tu jeszcze zaznaczyć, że jądro siatkowate położone jest w przedłużeniu kolumny jąder ruchowych rdzenia. Na tej podstawie niektórzy badacze postawili hipotezę, że przyczyną jego powstania jest zanik nerwów brzusznych w odcinku skrzelowym (str. 228). Nie wyzyskane elementy neuroblastyczne tego obszaru mogły posłużyć więc do wytworzenia jądra o znaczeniu bardziej ogólnym.

W rozwoju filogenetycznym jądra siatkowate zachowują do końca swą funkcję pośrednika między wyżej położonymi ośrodkami a rdzeniem. Poszczególne odcinki mogą jednak ulegać przesunięciu, najczęściej w sensie neurobiotaktycznego zbliżania się do źródeł impulsów. Partie jądra siatkowatego powiązane ściśle z jakimś wyższym ośrodkiem przeobrażają się wtedy w osobne, dobrze odgraniczone jądra. Takim jądrem, powstałym pod wpływem impulsów przedsionkowych, jest np. jądro przedsionkowe boczne (nucłeus vestibulaiis laleralis) Deitersa lub jądro Darksze- wicza.

Leave a Reply