You are here: Home > Mózg > Rola nerwowego transformatora

Rola nerwowego transformatora

Funkcje sprawowane przez rdzeń podzielić można z grubsza na dwie kategorie. Do pierwszej zaliczymy czynności spełniane przez rdzeń w charakterze pośrednika między mózgiem a całym – z wyjątkiem głowy – ciałem. Do drugiej – czynności kierowane przez rdzeń bez udziału ośrodków mózgowych, aczkolwiek pod ich kontrolą.

Czynności i struktury, w których rdzeń występuje jako wykonawca rozkazów mózgu lub pośrednik w dostarczaniu informacji omówimy w rozdziałach następnych. Na razie podkreślimy tylko, że grube pęki włókien białej istoty rdzenia, to nic innego jak potężny kabel, złożony z kilku wiązek o odrębnych zadaniach. Przecięcie rdzenia zrywa całkowicie kontakt między mózgiem a partiami mięśni i skóry, powodując poniżej poziomu przecięcia paraliż i znieczulenie. Ważne jest także, że kabel ten nie dochodzi wprost ani do mięśni, ani do skóry. Między mózg a mięśnie włączone są zawsze neurony rdzeniowe, tworzące swoistą „stację transformatorową”, przerabiającą i scalającą impulsy motoryczne, pochodzące z różnych mózgowych ośrodków.

Rolę nerwowego transformatora odgrywają też niewątpliwie czuciowe komórki sznurowe, odbierające impulsy od neuronów związanych bezpośrednio z narządami zmysłów. I one także prawdopodobnie w jakiś sposób scalają odebrane podniety. W integracji tej biorą także udział komórki wnętrzne rdzenia.

Funkcje, w których rdzeń występuje jako autonomiczny ośrodek nerwowy wykonywane są przez aparat własny rdzenia. Odruchy te występują bardzo wyraźnie u zwierząt niższych, o czym była mowa poprzednio. Jako przykład przytoczyć można znane doświadczenie z żabą pozbawioną mózgu, która mimo to ściera sobie łapką kroplę gryzącego kwasu ze skóry, U zwierząt wyższych, u ssaków, zakres tych odruchów jest znacznie bardziej ograniczony, niemniej jednak i tu odgrywają one ważną rolę.

Leave a Reply