You are here: Home > Mózg > Rogi tylne szarej substancji rdzeniowej

Rogi tylne szarej substancji rdzeniowej

Z rogami tylnymi łączą się pęczki włókien korzonków tylnych (radix posterior), złożonych z włókien czuciowych. I tu jednak nie brak zastrzeżeń. U zwierząt niższych na pewno, a u człowieka prawdopodobnie, przebiegają przez nie włókna ruchowe przynależne do układu wegetatywnego.

W wysmukłej sylwetce rogu tylnego wyróżnia się {ryc. 105) węższą nieco szyjkę (cervix), dalej głowę (capui) i szczyt (apex). W szczycie wyodrębnia się istotę galaretowatą (súbstantia gelatinosa s. Rolandi), warstwę gąbczastą (substantia spongiosa) oraz cienką warstwę graniczną (stratum terminale), zbudowaną z włókien osłonkowych. Istota galaretowata zbudowana z drobnych, trudno barwiących się komórek, zawdzięcza swą nazwę niewyraźnej strukturze i lśniącemu wyglądowi. Okrywa ona róg tylny jakby czapą.

Na uwagę w obrębie rogów tylnych zasługuje skupienie kadłubów komórkowych w przyśrodkowej ich części. Jest to jądro grzbietowe (nucleus dorsaiis medullae), znane także jako kolumna Clarka.

Obok rogu tylnego spotyka się na wielu przekrojach istotę siatkowatą rdzenia (substantia reticularis), powstającą z !przemieszania pęczków włókien osłonkowych z szarą istotą (ryc. 105).

Rysunek przekroju rogów rdzenia wykazuje u różnych osób pewne różnice indywidualne, a ponadto zmienia się nieco zależnie od okolicy, przez którą poprowadzono przekrój oraz sporządzono preparat. W odcinku tułowiowym ilość szarej istoty maleje, szczególnie gdy chodzi o rogi przednie, a rogi tylne wydłużają się. Zmniejsza się także cały przekrój rdzenia (ryc. 110). Pozostaje to w związku z niewielką ilością obsługiwanych przez ten odcinek mięśni i skóry. W odcinku szyjnym i lędźwiowym rogi są duże i dobrze rozwinięte (ryc. 110) w związku z unerwianiem kończyn. Ilość białej substancji maleje w miarę jak zbliżamy się do końca rdzenia.

Leave a Reply