You are here: Home > Mózg > Receptory zmysłu temperatury

Receptory zmysłu temperatury

Ciałka Ruffiniego, długości około 0,5-2 mm mają kształt wydłużony (ryc. 176), Wewnątrz otoczki, złożonej z kilku blaszek łącznej tkanki, widoczny jest gęsty splot włókienek nerwowych. Spotyka się je w wielu punktach, zwykle dość głęboko w skórze i tkance podskórnej. Kolbki Krausego mieszczą się bardziej powierzchownie, często tuż pod nabłonkiem. Kolbki mają kształt jajowaty (ryc. 176) otoczone są osłonką łącznotkankową, wewnątrz zaś zawierają kłębek cienkich włókien nerwowych. Są one liczniejsze niż ciałka Ruffiniego: liczbę ich ocenia się na około 250 000, natomiast ciałek Ruffiniego (i punktów ciepła) ma być tylko 30 000.

Studiując wrażliwość na bodźce cieplne musimy jeszcze zastanowić się nad istotą tych bodźców. Nie jest nim na pewno ilość ciepła w kaloriach, ani bezwzględna temperatura w stopniach. Przedmioty tej samej ciepłoty wydają się raz ciepłe, raz zimne. Pewną wskazówkę daje dopiero fakt, że przedmioty metalowe, a więc odznaczające się dużym przewodnictwem cieplnym, wydają się bardziej zimne przy niskiej temperaturze, a gorące przy wysokiej. Wnioskujemy z tego, że bodźcem termicznym jest nie bezwzględna temperatura, lecz oziębienie tkanki (wrażenie zimna) lub jej ogrzanie (wrażenie ciepła).

Receptory zmysłu temperatury unerwione są przez aksony komórek skupionych w zwojach rdzeniowych. Wysyłają one swe neuryty przez korzonki tylne do rdzenia. W rdzeniu włókna te oddają bocznice biegnące o kilka segmentów w dół rdzenia w paśmie Lissauera, same zaś zwracają się ku przodowi, aby po niedługim przebiegu skończyć swój bieg w istocie galaretowatej (substantia gelatinosa Rolandi). Tu impuls przekazany zostaje neuronowa następnemu, którego włókno osiowe przechodzi na stronę przeciwną i biegnie w stronę mózgu w sznurach bocznych jako pasmo rdzeniowo-wzgórzowe boczne. We wzgórzu następuje przełączenie na neuron ostatni, zdążający bezpośrednio do kory.

Leave a Reply