You are here: Home > Mózg > Rdzeń zarodków

Rdzeń zarodków

W związku ze zróżnicowaniem się komórek kształt rdzenia ulega w ciągu rozwoju pewnym zmianom. Przekrój rdzenia ma pierwotnie kształt elipsy ścieśnionej z boków, z szczelinowatą komorą. Stopniowo kształt ten zmienia się na podobny do przekroju rdzenia dorosłego. Płyty podstawowe rozrastają się tak, że między nimi zarysowuje się szczelina pośrodkowa brzuszna (łissura mediana anterior). Płyty skrzydłowe równocześnie zrastają się, zwężając tym samym światło zarodkowej komory rdzenia w wąski kanał środkowy.

Rdzeń zarodków sięga aż do końca kanału kręgowego, a nerwy rdzeniowe odchodzą od niego pod kątem prostym. W późniejszym rozwoju, mniej więcej od 4 miesiąca życia płodowego, rozrost kręgosłupa prześciga wzrost rdzenia na długość, czego skutkiem jest przesunięcie się końca rdzenia stopniowo do kręgów lędźwiowych. Przesunięcie to pociąga za sobą wydłużenie nerwów rdzeniowych, które u dorosłych osobników biegną ukośnie, a na końcu rdzenia tworzą koński ogon (cauda equina). Zjawisko to nosi nazwę wstępowania rdzenia (ascensus medullae spinał is).

W rozwoju mózgu charakterystyczny jest nierównomierny rozrost różnych części, co pozwala wyróżnić w jego obrębie kilka odcinków. Zaznaczają się one jeszcze przed zamknięciem się przedniej części rynienki nerwowej (ryc. 97 A) u zarodka człowieka o 14 segmentach. Jeszcze wyraźniej widoczne są w stadium 23 segmentów, po zamknięciu się cewki (ryc. 97 B). Jest to odpowiednik opisywanego w podręcznikach stadium trzech „pęcherzyków” mózgowych, a następujące po sobie od przodu części, to przodomózgowie (prosencephaion), śródmózgowie (me- sencephałon) i tyłomózgowie (rhombencephalon). Na rycinie widzimy nadto wypuklający się pęcherzyk oczny (str. 175) oraz miejsce wyjścia nerwu V oraz n. VII wraz z n. VIII. W ścianie zaznaczają się wypuklenia zwane neuromerami. Pozostają one w pewnym związku z tworzeniem się później nerwów mózgowych, jednak dokładnie rola ich nie jest znana.

Leave a Reply