You are here: Home > Mózg > Rdzeń lancernika

Rdzeń lancernika

Rdzeń jest bardzo konserwatywną częścią układu nerwowego i większa część jego przemian filogenetycznych odbyła się już bardzo dawno, na niskich szczeblach rozwoju filogenetycznego. Ogólny jego wygląd u różnych grup kręgowców opisaliśmy już w rozdziale 5, a tu chcemy dodać garść szczegółów co do jego struktury wewnętrznej.

W rdzeniu lancetnika komórki są prawie wszystkie zgrupowane tuż koło kanału środkowego (ryc. 116) lub nawet przerastają przez jego światło. Ma to ułatwiać korzystanie z pokarmu zawartego w płynie wypełniającym kanalik wobec słabego rozwoju komórek glejowych. Komórki rdzenia są różnego rodzaju: somaty- czno-ruchowe, trzewiowo-ruchowe (pod kanałem środkowym), czuciowe i kojarzące. Nie tworzą one rogów ani zwojów rdzeniowych. Resztę miąższu rdzenia wypełniają włókna, oczywiście należące do wspomnianych komórek wypustki i ich bocznice. Wśród nich rzuca się w oczy pięć zgrupowań włókien grubszych.

Te włókna należą do komórek olbrzymich Rhodego. Komórki takie występują w przodzie (12) i w tyle rdzenia (14), w odcinku środkowym ich brak. Duże ich kadłuby zwykle przerastają przez kanał środkowy, a wypustki przebiegają lukiem na stronę przeciwną i biegną w jednej z pięciu wiązek do tyłu (lub do przodu). Największa z komórek olbrzymich (ryc. 116) mieści się w przodzie ciała, a jej szczególnie grube włókno osiowe biegnie pod kanałem centralnym. Komórkom Rhodego przypisuje się rolę pośredników przenoszących impulsy z komórek czuciowych do ruchowych – zarazem pełnią funkcję drogi alarmowej, pobudzającej szybko do czynności duże grupy neuronów ruchowych, a za ich pośrednictwem grupy mięśni.

Leave a Reply