You are here: Home > Mózg > Rdzeń kręgowy w mózgu

Rdzeń kręgowy w mózgu

Prócz podziału na zawoje tradycyjnie dzieli się półkule na płaty: płat czołowy (lobus Ironia- lis), płat ciemieniowy (lobus parietalis), płat poty- iiczny (lobus occipitalis) i płat skroniowy {lobus temporalis). Granice tych płatów wyznaczono już dawno według sąsiadujących kości sklepienia czaszki – od kości tych pochodzą także ich nazwy.

Ostatni człon ośrodkowego układu nerwowego – rdzeń kręgowy (ryc. 14) (medulla soinalis) ma kształt nieregularnego nieco wałeczka. Grubość wałeczka zmienia się. W okolicy szyjnej i lędźwiowej wałeczek jest grubszy, tworząc w ten sposób zgrubienie szyjne (intumescentia cervicalis) i lędźwiowe (intume- scentia lumbalis). Zgrubienia te powstają w związku z koniecznością nerwowego obsłużenia kończyn, do których biegną wychodzące stąd nerwy. Nic też dziwnego, że np. u węży nie spotykamy ich ani śladu.

Długość rdzenia ludzkiego wynosi około 42 (kobiety) do 45 cm (mężczyźni). Jest on więc znacznie krótszy od kanału kręgowego wewnątrz kręgosłupa. Koniec jego u człowieka dorosłego wypada obok pierwszego kręgu lędźwiowego, a więc na wysokości „pasa”. Podobnie przedstawia się także ułożenie rdzenia u wszystkich dorosłych ssaków. Dalej ku tyłowi w kanale kręgowym znajdziemy tylko korzonki nerwów rdzeniowych, zwane końskim ogonem (cauda equina) oraz szczątkowe przedłużenie rdzenia- nitkę końcową [iiium terminale).

Tak u dorosłych. Inaczej u osobników bardzo młodych i płodów. Tutaj rdzeń sięga do samego końca kręgosłupa i dopiero w miarę posuwania się czasu cofa się jak gdyby ku mózgowi. Przyczyna tego zjawiska leży w nierównomiernej szybkości wzrostu szkieletu i centralnego układu nerwowego. System nerwowy, niezbędnie potrzebny ustrojowi już we wczesnym okresie dzieciństwa, rozwija się o wiele wcześniej i szybciej niż układ kostny i mięśniowy, toteż rdzeń osiąga wysoki stopień rozwoju już u dziecka kilkuletniego, a w ciągu dalszych lat rośnie już tylko nieznacznie, podczas gdy długość kręgosłupa powiększa się jeszcze. Powoduje to pozorne cofanie się rdzenia w kanale kręgowym (ryc. 14). Za wydłużającym się kręgosłupem podążają korzonki ostatnich nerwów rdzeniowych, związane z odpowiednimi otworami między kręgami lędźwiowymi i krzyżowymi. Tak powstaje koński ogon.

Leave a Reply