You are here: Home > Mózg > Prążkowie

Prążkowie

Gałka blada uważana jest za ośrodek ruchów popędowych i pierwotnych reakcji. Noworodek, u którego gałka blada jest już w momencie urodzenia zmielinizowana, może być przykładem motoryki pallidalnej i postawy (piąstki przy twarzy). Motoryka tego typu jest później hamowana przez rozwijające się prążkowie.

Młode filogenetycznie pr ą ż k o w i e jest w pewnej mierze przeciwstawieniem gałki bladej. Jego mieloarchitektonika jest uboga i dojrzewa późno, po 5 miesiącu życia. Zbudowane jest z dwojakich komórek: małe, kojarzące o krótkim aksonie odbierają impulsy dochodzące do prążkowia – duże, o wielu dendrytach i długim neurycie wysyłają je do innych ośrodków.

Prążkowie dzieli się zwykle na trzy jądra: jądro ogoniaste (nucleas caudalus, sir. 54), łupinę (putamen) oraz jądro przylegające (nucleus accumbens) u podstawy jądra ogoniastego i dlatego zwane jest również dnem prążkowia (fundus sfriaii). Funkcje wszystkich trzech części są podobne.

Prążkowie odbiera włókna przede wszystkim z kory jako iibrae cor- tico-striatalcs: łupina z pól 6 i 4, jądro ogoniaste z pól 8s, 4s i 2s (ogon). Drugie źródło włókien rzutujących, to wzgórze przekazujące przez pasmo wzgórzowo-prążkowiowe (Lractus thalamo-striatałis) impulsy czuciowe. Trzeci dopływ impulsów pochodzi z jądra czerwiennego (iracius rubro- -slrialctlis) i z tworu siatkowatego (lractus reticulo-siriatalis). Dalsze pasma włókien dochodzą z istoty czarnej (iibrae nigro-striatales) i z podwzgórza.

Drogą wyprowadzającą jest pasmo prążkowiowo-blade (fracius stria- to-pallidalis) biegnące przez blaszki rdzenne (laminae medullares) gałki bladej i rozsypujące się na jej Lerenie. Druga mniejsza droga, biegnąca również przez blaszki rdzenne, zdąża do istoty czarnej, do jąder rdzenia przedłużonego, do tworu siatkowatego i do podwzgórza.

Leave a Reply