You are here: Home > Mózg > Prawo progu

Prawo progu

Wobec małej przydatności bodźców naturalnych do doświadczeń, bardzo już dawno zwrócono uwagę na wrażliwość tkanek na bodziec sztuczny wprawdzie, ale za to bardzo wygodny w doświadczeniu, bo przy ostrożnym stosowaniu nie wywołujący uszkodzenia tkanek, a równocześnie dający się łatwo mierzyć i dawkować – na prąd elektryczny. Tradycje sięgają daleko wstecz, aż do połowy XVIII w., do Galvaniego. Udoskonalenie tej metody przypada jednak dopiero na połowę XIX w., kiedy zajął się nią Du Bois Raymond, Użycie prądu elektrycznego dało badaczom w ręce metodę wygodną, do dziś powszechnie stosowaną, w coraz to bardziej ulepszonej postaci, i pozwoliło eksperymentatorom na zbadanie szeregu praw rządzących wrażliwością. Omówimy tu kilka ważniejszych.

Jedno z takich praw, to prawo progu, czyli prawo minimalnej siły bodźca. Prawo to orzeka, że do wywołania reakcji komórki konieczne jest pewne minimalne, czyli inaczej progowe, natężenie bodźca. Bodziec słabszy od wartości progowej, a więc np. dotknięcie zbyt słabe, reakcji nie wywołuje. Wysokość wartości progowej zależna jest od właściwości drażnionej komórki i jakości bodźca. Jest ona zwykle bardzo niska dla bodźców specyficznych – wysoka dla zadrażnień innego rodzaju. Zdarza się nawet, że wysokość wartości progowej zbliża się w takich wypadkach do wysokości dla danej komórki szkodliwej.

Reakcja spowodowana przez bodziec przebiega zwykle w komórce w określony, jej właściwy, specyficzny sposób i to bez względu na rodzaj bodźca. Mięsień reaguje na każdy bodziec skurczem, ucisk siatkówki daje wrażenie światła. Nazywamy to prawem specyficznej reakcji.

Leave a Reply