You are here: Home > Mózg > Praca komórek Purkinjego

Praca komórek Purkinjego

Kora móżdżkowa, będąca głównym podłożem materialnym dla funkcji tego narządu, ma budowę mało urozmaiconą, aczkolwiek wykazano, że istnieje na jej obszarze kilka typów mieloarchitektonicznych. Zasadniczy schemat jej budowy, bardzo konserwatywny, bo spotykany już u minoga, to układ trzech warstw (ryc. 214). Na powierzchni zewnętrznej występuje warstwa drobinowa (stratum moleculare), zbudowana głównie z zakończeń i włókien nerwowych. Pod nią mieści się cienka warstwa zwojowa (sLralum ganglionare), a najgłębiej warstwa komórek ziarnistych (stratum gianulosum), przytykająca już do istoty białej.

Najważniejszym elementem tej struktury zdają się być komórki Pur- kinjego ułożone w pojedynczy pokład. Są to duże (50-80p) komórki, podobne nieco do karłowatych drzew szpalerowych. Z dużego kadłuba wychodzi w warstwę drobinową ogromny wachlarz bogato rozgałęzionych dendrytów. Wachlarz ustawiony jest prostopadle do osi grzbietu zawoju. Z kadłuba komórki wychodzi włókno osiowe zdążające do jąder móżdżkowych. Bocznice tego włókna (kolaterale) dochodzą do sąsiednich komórek Purkinjego lub gubią się w warstwie ziarnistej.

Pracę komórek Purkinjego koordynują komórki koszykowe. Ko- morki te mieszczą się już na terenie warstwy drobinowej, a ich wypustki biegną obok komórek Purkinjego i wysyłają do nich odgałęzienia oplatające ich kadłuby gęstymi „koszyczkami” splątanych włókien. Jedna komórka koszykowa może wytworzyć około 200 koszyków. Inne komórki koordynujące, to komórki gwiaździste, rozpościerające swoje wypustki w warstwie drobinowej. Odmianą tych komórek są komórki gwiaździste duże, opatrzone włóknem osiowym biegnącym do komórek Purkinjego.

Leave a Reply