You are here: Home > Mózg > Płyn podpajęczynówkowy

Płyn podpajęczynówkowy

Pajęczynówka wiąże się z oponą miękką tylko za pośrednictwem cienkich beleczek łącznotkankowych. Między obydwiema oponami pozostaje dzięki temu wolna przestrzeń, wypełniona płynem podpa- jęczynówkowym. Ilość tego płynu, bez płynu mózgowo-rdzeniowego w komorach, wynosi około 105 ml.

Płyn podpajęczynówkowy jest mieszaniną napływającego tu z przestrzeni Virchova-Robina przesączu oraz płynu mózgowo-rdzeniowego dopływającego z komór mózgowych przez otwory Magendiego. Płyn len ma duże znaczenie dla zabezpieczenia mózgu od szkodliwych wpływów. Tworzy on dookoła całego ośrodkowego układu nerwowego jednolity „płaszcz wodny”, skuteczny izolator termiczny, a zarazem hydrostatyczną, amortyzującą wstrząsy wyściółkę. Być może odgrywa ona też jakąś rolę w przemianie materii, a na pewno ułatwia regulowanie zmieniającego się ciśnienia w jamie czaszkowej: w momencie chwilowego wzrostu ciśnienia, np. napływającej krwi część płynu odpływa do kanału kręgowego.

Płyn podpajęczynówkowy odgrywa pewną rolę w rozpoznawaniu niektórych chorób układu nerwowego. Ze zmian jego wyglądu i składu można wnioskować o rodzaju schorzenia. Dla tego celu pobiera się czasem próbki płynu albo z okolicy końca rdzenia (nakłucie, czyli punkcja lędźwiowa), albo z cysterny móżdżkowej.

Jak wspominaliśmy, pajęczynówka odtwarza rzeźbę powierzchni mózgu tylko w przybliżeniu, nie wnikając w szczeliny. Zaznacza się to szczególnie wyraźnie na podstawie mózgu oraz w sąsiedztwie móżdżku. Pa- jęczynówka tworzy tam szereg zbiorników’ (cisterna), wypełnionych piy- nem. Zbiorniki te tworzą hydrostatyczną poduszkę dla całości mózgu, chroniącą szczególnie zgromadzone na podstawie mózgu stare filogenetycznie ośrodki elementarnych funkcji nerwowych. Mózg „unosi sięir w płynie mózgordzeniowym.

Leave a Reply