You are here: Home > Mózg > Osłonka rdzenna cz. II

Osłonka rdzenna cz. II

Osłonkę rdzenną wyobrażano sobie do ostatnich jeszcze lat jako jednolitą rurkę, z której mielina miała się rzekomo zlewać z aksoplazmą w jednolitą „mieloaksostroma”. I tu mikroskop eiekironowy zdradził, że pojęcia te były błędne, gdyż osłonka rdzenna składa się z wielu cienkich warstw na przemian z mielmy (grubość około 30 A) oraz z białek (grubość około 50 A), ułożonych dookoła włókna osiowTego pozornie koncentrycznie, a właściwie spiralnie (ryc. 69). Liczba warstw jest zmienna, zależnie od rodzaju włókna osiowego, jego grubości itp. Wymiary grubości warstw są niedostrzegalne w mikroskopie szklanym, stąd dawniejsze pojęcie osłonki jako rurki. Struktura spiralna powstaje w osłonce przez obrastanie i nawijanie się płaskiej komórki Schwanna wielokrotnie dookoła aksonu. W obrębie mózgu tak samo obrastają włókna osiowe „języczki plazmatyczne”, wypuszczane przez komórki glejowe.

Na osłonce rdzennej spotyka się lejkowate wcięcia przerywające ciągłość jej, a zwane wcięciami Schmidt-Lautermanna. Natura ich i rola nie są wyjaśnione. Niektórzy badacze uważają je za artefakty, inni przypisują im jakąś rolę w procesach przemiany materii.

Prócz włókien osłonkowych z dobrze rozwiniętą otoczką rdzenną występuje w układzie nerwowym bardzo dużo włókien bez takiej osłonki, nazywanych włóknami nagimi lub włóknami Remaka, Włókna takie w układzie nerwowym większości kręgowców występują obok włókien osłonkowych. Istnieją jednakże całe grupy zwierząt, jak np. ryby smoczkouste (Cyclostomala) oraz większość zwierząt bezkręgowych, gdzie włókien zmielinizowanych nie ma zupełnie i wszystkie impulsy biegną po włóknach nagich.

Leave a Reply