You are here: Home > Mózg > Oscylograf

Oscylograf

Oscylograf jest przyrządem czulszym i łatwiejszym w użyciu niż stare galwanometry, pozwala też na łatwe zapisanie krzywej wyników doświadczenia. Schemat działania oscylografu najłatwiej zrozumieć na podstawie ryciny (ryc. 8). Istotną jego część składową stanowi 1 a nipa katodowa, wytwarzająca wąski strumień elektronów, paciający na fluoryzujący ekran, który pod ich działaniem zaczyna świecić. Jest to widoczne pod postacią małej kropki zwanej świetlikiem. Strumień elektronów biegnie ku ekranowi między dwoma parami płytek metalowych ustawionych do siebie prostopadle. Do pierwszej ich pary, pionowo ułożonej, podłączony jest generator „podstawy czasu1′ wytwarzający rytmicznie na płytkach wzrastające, a potem nagłe opadające różnice napięć. Napięcia te powodują odginanie strumienia elektronów, co sprawia, że świetlik na ekranie przesuwa się od brzegu do brzegu z określoną szybkością. Szybkość tę można dowolnie regulować. Ponieważ jest ona zwykle dostatecznie duża, obserwator widzi na ekranie poziomą świecącą linię.

Do drugiej pary płytek, tym razem ustawionej poziomo, dołącza się elektrody odbierające prądy czynnościowe z tkanki. Każda zmiana napięcia w tkance powoduje teraz odchylenia strumienia elektronów i tym samym świetlika na ekranie w kierunku pionowym. W połączeniu z opisanym powyżej ruchem poziomym świetlika daje to obraz krzywej, odzwierciedlającej zmiany elektryczne w wybranym punkcie tkanki.

Leave a Reply