You are here: Home > Mózg > Opona twarda cz. III

Opona twarda cz. III

Opona twarda jest obficie unerwiona. Dochodzą tu włókna z układu wegetatywnego, a także dotykowe i bólowe włókna z nerwu V, IX, X i z pierwszego nerwu rdzeniowego. Opona twarda reaguje na ucisk, szarpanie czy uszkodzenie bólem.

Opona twarda rdzenia różni się od opony mózgowej tym, że obie jej warstwy stale pozostają oddzielone. Rdzeń mieści się wskutek tego w dość luźno zwisającym, obszernym worku oponowym. Worek przyrasta do brzegów otworu potylicznego oraz za pośrednictwem kończącej go nici, do końca kręgosłupa. Ponadto wiąże się z kręgosłupem przez otoczki wychodzących z rdzenia nerwów”. Otoczki te obejmują nerwy łącznie ze zwojami rdzeniowymi. Istnieje też kilka więzadel biegnących do niektórych kręgów. To luźne ułożenie worka opony w kanale kręgowym zapewnia rdzeniowi ochronę w czasie zgięć kręgosłupa.

Opony mózgowe w postaci takiej, jak to opisaliśmy powyżej, występują u człowieka i u ssaków. Są one tu narządem wysoko zróżnicowanym, efektem długotrwałej ewolucji.

U kręgowców najniższych, np. u minoga, spotykamy tylko jedną oponę przylegającą bezpośrednio do rdzenia i mózgu. Opona ta zawiera naczynia krwionośne, które jednak nie drążą w głąb tkanki mózgowej, tak że odżywianie mózgu odbywa się tylko na kontakcie opony z tkanką. Nie ma też spotykanych w rdzeniu ssaków przegród oponowych. Występuje natomiast narząd swoisty, u ssaków nie spotykany, a mianowicie gąbczasta i śluzowata tkanka okołooponowa. W tkance tej występują pojedyncze naczyńka. Tkanka okołooponowa wypełnia wolną przestrzeń między oponą a ścianą czaszki. Przestrzeń ta jest obszerna, większa znacznie od objętości zawartego w niej mózgu.

Leave a Reply