You are here: Home > Mózg > Opona twarda cz. II

Opona twarda cz. II

Osobliwością układu opony twardej w czaszce są wytwarzane przez nią w jamie czaszki niekompletne przegrody, których ułożenie odpowiada głębokim szczelinom między częściami mózgu. Przegrody te powstają jako wciskające się w owe szczeliny fałdy warstwy wewnętrznej opony. W miejscach ich kontaktu z ścianą czaszki zrośnięcie warstw opony jest szczególnie mocne. Zadaniem ich jest utworzyć dodatkowe podpory dla poszczególnych partii mózgu, takich jak obie półkule i móżdżek. U wielu zwierząt, np. u psa i u kota przegrody te mogą być częściowo skostniałe.

Największa z przegród nosi nazwę sierpa mózgowego {falx cerebri). Przegroda ta przebiega w płaszczyźnie strzałkowej (symetrii), oddzielając od siebie obie półkule (ryc. 56). Z przodu przyrasta ona do grzebienia koguciego (crista gaili) kości sitowej, z tyłu sięga do kości potylicznej i przechodzi w namiot móżdżku (tentorium cerebelii). Wzdłuż jej miejsca przyrośnięcia do sklepienia czaszki biegnie zatoka strzałkowa górna (str. 103).

Drugi wielki fałd opony twardej to namiot móżdżku (tentorium cerebelii). Fałd ten biegnie prostopadle do poprzedniego i oddziela móżdżek od półkul kresomózgowia. Po bokach namiot przyczepia się do kości skalistej. I tu spotykamy wzdłuż linii przyrostu do kości zatoki żyl- ne. Trzeci, znacznie mniejszy fałd znajduje się między półkulami móżdżku. Jest to sierp móżdżku [falx cerebelii). Ostatni z fałdów opony twardej to przepona siodełka (diaphragms sellae), niewielka du- plikatura opony oddzielająca przysadkę mózgową (hypophysis), tkwiącą w zagłębieniu siodełka tureckiego (sella turcica) kości klinowej, od jamy czaszki.

Leave a Reply