You are here: Home > Mózg > Oko ptasie

Oko ptasie

Nastawienie na ostrość obrazu odbywa się za pomocą niewielkiego mięśnia przyczepionego do soczewki od strony wnętrza oka, a zwanego dzwoneczkiem Hallera (campanula Haller i). Mięsień ten może zbliżać soczewkę do siatkówki bez zmiany jej krzywizny. Tęczówka zwykle nie ma zdolności zmiany szerokości źrenicy (z wyjątkiem żarłaczy).

Oko nie ma aparatu Izowego (zbytecznego w wodzie), a powieki zwykle zrośnięte z sobą i przeźroczyste tworzą tzw\ okulary. Podobnie zbudowane jest oko waleni, mające soczewkę kulistą, a zamiast aparatu bzowego wytwarzające tłustą substancję pokrywającą oko.

Inny typ budowy przedstawia oko ptasie. Ptak lecący w powie- trzu porusza się szybko i widzi daleko, musi też z daleka rozpoznać swój pokarm i zagrażające mu niebezpieczeństwo. Gałka oczna ptaka jest podobna do dzwonu lub stożka zakończonego odcinkami dwu kul: mniejszej po stronie rogówki, większej po stronie przeciwnej. Siatkówka zawiera bardzo dużo czopków (u wielu niższych zwierząt obecnych tylko w małej ilości). Elementy światłoczułe ustawione są znacznie gęściej niż u człowieka, co pozwala na dostrzeganie szczegółów znacznie mniejszych niż to jest możliwe dla oka ludzkiego. Duża ilość czopków umożliwia dobre rozróżnianie barw. Pewną rolę odgrywają przy tym prawdo-1 podobnie także kuleczki tłuszczowe barwne, rozrzucone w siatkówce i być może działające jak barwny filtr.

Osobliwie rozwinięta jest plamka żółta, rozciągnięta w długi pasek lub podwójna. Dzięki niej ptak może widzieć ostro przestrzeń znacznie większą, zwłaszcza że rozstawione na boki oczy pozwalają ogarnąć większe pole widzenia.

Leave a Reply