You are here: Home > Mózg > Oko ptasie cz. II

Oko ptasie cz. II

Nastawianie na ostrość odbywa się dzięki pracy aparatu rzęskowego, ale inaczej niż u człowieka. Mięsień rzęskowy ściska soczewkę i tym samym ją pogrubia.

Zagadkowym narządem oka ptasiego jest występujący w jego wnętrzu grzebień (ciisŁa). Funkcja jego jest nieznana, przypuszcza się, że jest on urządzeniem pomocniczym w odżywianiu wnętrza oka, według innych pomaga w dostrzeganiu małych przedmiotów. Na podstawie doświadczeń lotników bojowych postawiono hipotezę, że chodzi tu o zasłonięcie plamki żółtej przed rażącym światłem słońca tak, jak my zasłaniamy się ręką.

Na osobną uwagę zasługują oczy zwierząt nocnych, jak np. nietoperzy lub choćby myszy (ryc. 261}. W siatkówce tych zwierząt znajdujemy dużo pręcików, czulszych na światło niż czopki, soczewka jest bardzo duża i zbliża się do rogówki, a z tyłu do siatkówki. Za siatkówką spotykamy plamę świetlistą (tapetum lucidum) odbijającą słabe promienie światła (str. 353). Wreszcie tęczówka tych zwierząt może znacznie rozszerzać się i zaciskać zależnie od ilości światła. Cala gałka oczna jest mało ruchliwa, natomiast często spotykamy dużą ruchliwość całej głowy, np. u sów.

Na zakończenie powróćmy raz jeszcze do siatkówki i jej reakcji na barwy, o których dotąd nie było mowy. Bodziec wywołujący wrażenie barwy może być różny. Może to być wiązka barwna odszczepiona od światła białego za pomocą pryzmatu, może być promieniowanie odbite od powierzchni pochłaniającej wszystkie promienie o innej długości fali albo też promieniowanie, które przeszło przez ciało przeźroczyste tylko dla promieni określonej barwy. Barwę białą można uzyskać nadto przez sumowanie wszystkich barw tęczy, a także przez zmieszanie barwy fioletowej z żółtozieloną, czerwonej z zielononiebieską.

Leave a Reply