You are here: Home > Mózg > Odruchy wieloneuronowe

Odruchy wieloneuronowe

Specjalnie ważną rolę odgrywają odruchy dwuneuronowe w utrzymywaniu postawy oraz napięcia ‚mięśni (fonus). Każdy, nawet drobny ruch np. ręką stanowi zakłócenie pewnego stanu równowagi, wynikającego z odpowiednio dobranego napięcia wszystkich mięśni. Zakłócenie to jest natychmiast wyrównywane przez odruchy własne wszystkich zaangażowanych mięśni. Podobnie jest np. w czasie chodu. Reakcje tych odruchów następują szybko dzięki minimalnej ilości synaps i stanowią konieczne uzupełnienie wszystkich czynności kierowanych przez ośrodki mózgu. Odruchy własne ograniczają się zwykle do jednego segmentu rdzeniowego.

Druga kategoria odruchów – odruchy wieloneuronowe – odbywra się przy udziale co najmniej trzech neuronów. Przykładem jej jest (ryc. 114) odruch cofania ręki np. niespodziewanie sparzonej. Impuls bólowy biegnie drogą czuciową do mózgu (str. 258), a po drodze oddaje w rdzeniu bocznicę do komórki kojarzącej, wnętrznej, która z kolei przekazuje go do neuronu motorycznego. Odruch taki może zachodzić w obrębie jednego segmentu, zwykle jednak dokonuje się w kilku segmentach sąsiednich. Dzięki temu wykonuje go od razu kilka mięśni lub nawet grup mięśni naraz. Układ neuronów czynnych przy takim odruchu ilustruje schematycznie ryc, 115.

Odruchy wieloneuronowe mają znaczenie zupełnie odmienne niż odruchy własne. Są one reakcją na zmiany w środowisku, podczas gdy odruchy własne były tylko aparaturą regulującą skurcze mięśni. Wynika z tego ich większa plastyczność oraz większa zależność od czynności kie rowanych przez mózg. Odruchy wie- loneuronowe pozostają też w funkcjonalnym związku z podobnymi układami w rdzeniu przedłużonym, co daje większą skuteczność tych odruchów w odniesieniu do czynników środowiskowych.

Słabo poznane, choć niewątpliwie istniejące, są odruchy rdzeniowe, związane z funkcjami układu wegetatywnego.

Leave a Reply