You are here: Home > Mózg > Odruch własnego mięśnia

Odruch własnego mięśnia

Odruchy rdzeniowe dzieli się zwykle na dwuneuronowe, czyli monosynaptyczne odruchy własne mięśni oraz na wieloneuronowe, po- lisynaptyczne odruchy, zwane często odruchami zginania.

Przykładem odruchu własnego mięśnia jest znany odruch kolanowy (ryc. 112). Uderzeniem w ścięgno kolana poniżej rzepki rozciągamy nieco mięsień czworogłowy uda i tym samym zadrażniamy jego zmysłowe wrzecionka mięśniowe (str. 252), Powstały pod wpływem skurczu mięśnia impuls czuciowy przenoszony jest bezpośrednio na komórkę ruchową rogów przednich i tu wywołuje natychmiastową reakcję w postaci skurczu tegoż mięśnia czworogłowego uda, przy równoczesnym zahamowaniu skurczu mięśni przeciwdziałających (antagonistów’).

Zadrażnienie skurczowe wrzecionek mięśniowych następuje o tyle łatwiej, że są one przygotowane już do akcji przez impuls podawany im przez komórki rogów przednich. Komórki te, skupiające się w rogach przednich rdzenia obok komórek motorycznych, wysyłają swoje aksony przez korzonki przednie właśnie do wrzecionek mięśniowych, a impuls ich wprawia wrzecionko w stan pewnego alertu, wzmożonej pobudliwości (ryc. 113).

Odruchy dwuneuronowe odgrywają ogromną rolę w motoryce każdego zwierzęcia. Towarzyszą one każdemu skurczowi mięśnia i służą do regulowania siły jego skurczu przy każdej czynności, zależnie od siły oporu. Prosta czynność np. ukrajanie kromki chleba, to w istocie szereg skurczów o coraz to innej sile, regulowanej przez odruchy własne odpowiednich mięśni, podobnie: pisanie, chodzenie, dźwiganie czegoś. Bez tego regulatora precyzyjne wykonywanie tych czynności byłoby całkiem niemożliwe.

Leave a Reply