You are here: Home > Mózg > Narządy ucha środkowego

Narządy ucha środkowego

U płazów, które częściowo wychodzą na ląd, znajdujemy stosunki różne. Płazy ogoniaste, silniej związane z środowiskiem wodnym, nie mają błony bębenkowej. Znajdujemy ją dopiero u płazów bezogonia- stych, jako wyraz przystosowania do środowiska powietrznego. Błona powstaje ze skóry w sąsiedztwie pierwszej szpary skrzelowej i od razu wiąże się z nią, jako człon łączący z błędnikiem, kostką zwaną k o 1 u- mienką (coJumella). Kostka ta powstaje z kości gnykowo-żuchwowej (hyomandibulare), która niegdyś tworzyła część aparatu stawowego żuchwy. Podobne stosunki znajdujemy także u płazów, gadów i ptaków (ryc. 241).

Prawdziwie rewolucyjne zmiany zachodzą w uchu ssaków. Wskutek przemian w układzie kości czaszki dochodzi u nich do zamknięcia w jamie bębenkowej stawu żuchwy, jeszcze u zarodków zbudowanego, jak u niższych kręgowców z kości kwadratowej i stawowego odcinka żuchwy. Kostki te odrywają się od układu szczękowego i przemieniają: odcinek stawowy żuchwy (articulare) w młoteczek, kość kwadratową w kowadełko. Konieczną konsekwencją jest wytworzenie nowego stawu żuchwy z kości powstających filogenetycznie ze skóry i przyłączających się stawem do układu kości czaszki. Kolumienka, związana z okienkiem owalnym, pozostaje na miejscu, przyjmując nazwą s t r ze- m i ą c z k a (ryc. 242).

Narządy ucha środkowego mają za zadanie doprowadzić falę głosową do właściwego narządu słuchu, tj. do błędnika, ściślej do jego części zwanej u ssaków ślimakiem (cocfdea), w której mieści się narząd Cortiego, właściwy receptor fal dźwiękowych.

Leave a Reply