You are here: Home > Mózg > Narząd przykomorowy (organon paraventriculare)

Narząd przykomorowy (organon paraventriculare)

Narząd przykomorowy (organon paraventriculare) występuje w ścianach komory III, u większości kręgowców, brak go jednak u człowieka i u królika. Składa się on z komórek wyściółki w kształcie nabłonka kostkowego i prawdopodobnie ma za zadanie wydzielanie jakiejś substancji do płynu mózgowo-rdzeniowego.

U płazów ważnym narządem wyściółkowym, czasem niezbędnym do życia, jest parafiza (paraphysis}. Narząd ten, u człowieka zanikły, mieści się u nasady splotów naczyniastych i ma postać cewkowatego gruczołu. Herrick stwierdził tutaj brak tętnic i obecność siatki cudownej: cała niemal krew odpływająca żyłami z mózgu przepływa tędy właśnie, co sugeruje jakąś kontrolę nad wypływającą krwią, może w sensie zatrzymywania jakichś składników ważnych do funkcjonowania mózgu, które przez parafizę wracałyby do płynu mózgowo-rdzeniowego. U ssaków parafiza nie występuje.

W pozostałych narządach, w polu najdalszym (area posterior), w narządzie przedwzrocznym (organon preopticum) oraz w narządzie pod- sklepiennym ependyma (ryc. 77) odgrywa rolę jak się zdaje mniej ważną, tworząc tylko przykrycie bogato unaczynionego utkania przekształconych komórek gleju. Funkcje tych narządów nie są wyjaśnione.

Komórki glejowe ulegają również działaniu czynników szkodliwych, chorują i obumierają. Zmiany chorobowe w komórce glejowej polegają na kurczeniu się komórki, zmianach w jądrze i rozpływaniu się plazmy, silnym rozroście i bujaniu włókien glejowych. Procesy te prowadzą do obumarcia komórek, które jednak łatwo mogą być zastąpione przez inne, dzięki zachowanej u głeju zdolności rozmnażania się komórek glejowych. Może też występować patologiczne rozmnożenie komórek glejowych w formie nowotworów, zwanych tumorami oraz spowodowane przez czynniki chorobowe rozmnożenie prowadzące do stworzenia blizn. teoria neuronowa

Leave a Reply