You are here: Home > Mózg > Narząd Cortiego

Narząd Cortiego

Bramą do tej części ucha jest okienko owalne. Gdy oparte o błonę okienka owalnego strzemię zacznie drgać, drgania te udzie- łają się perylimfie wzdłuż schodów przedsionka. U szczytu ślimaka przechodzą na schody bębenka i w końcu uderzają o okienko okrągłe, pełniące rolę sprężystego amortyzatora, koniecznego ze względu na nieściśliwość cieczy. Drgania udzielają się po drodze i błonie podstawnej i endo- limfie, a tym samym narządowi Cortiego (ryc. 244).

Sam narząd Co r t i e g o ma budowę dość zawiłą. Składają się nań (ryc. 245) liczne komórki pomocnicze, różnego kształtu i noszące różne nazwy. Zadaniem ich jest stworzyć podstawę i oparcie dla najbardziej istotnego składnika narządu – komórek włosatych, czułych na fale głosowe. Komórek tych naliczono około 3500 po stronie wewnętrznej ślimaka i ponad trzy razy więcej, bo blisko 12 000 po stronie zewnętrznej. Każda z tych komórek ma na powierzchni około 20 włosków, od których pochodzi nazwa tych komórek. Środkiem narządu biegnie malutki tunel Cortiego. W poprzek tego tunelu przebiegają cienkie włókienka nerwowe, zdążające do komórek włosatych. Cały narząd przykryty jest z wierzchu fałdem błony podstawnej, zwanym błoną pokrywającą (membrana iectoria}. Błona ta naciska na włoski komórek zmysłowych w momencie drgań narządu i tym samym zadrażnia je odpowiednio do siły i częstotliwości fali głosowej.

Komórki włosate w różnych odcinkach narządu Cortiego nastrojone są na odbiór tonów o rozmaitej częstotliwości. Panuje tu ścisły porządek. Tony niskie odbierane są w szczycie ślimaka, tony wyższe, bardziej „na co dzień” potrzebne, u jego podstawy. Uszkodzenie części ślimaka pociąga za sobą głuchotę na pewien wycinek skali tonów.

Leave a Reply