You are here: Home > Mózg > Móżg ssaków łożyskowych

Móżg ssaków łożyskowych

U ssaków łożyskowych (Placentalia) następuje coraz większy rozrost półkul, które coraz bardziej zakrywają pień mózgowy. Pojawia się c i a- ło modzelowate (corpus callosum), a na rdzeniu przedłużonym most (pons). Towarzyszy temu rozbudowa móżdżku.

Półkule ssaków małych są gładkie (lissencefaliczne). U ssaków większych dochodzi do pofałdowania kory – gyrencefalii. Kora różnicuje się na bruzdową, która pozostaje w głębi bruzd, oraz zawojową, wypiętrzającą się w górę zawojów. Rysunek bruzd jest stały (poza osobniczą zmiennością) i stanowi dlatego dobry układ odniesienia na powierzchni półkuli. Jako przykład podamy tu schematy układu bruzd dla najpospolitszych zwierząt doświadczalnych: kota, psa oraz makaka,

W mózgu psa (ryc. 48) orientację zacząć najłatwiej od bruzdy Syl- wiusza (fissma syivia). U podstawy bruzda ta przechodzi w biegnącą wzdłuż całego mózgu na granicy kory węchowej szczelinę węchową (.’s- sura rhinalis anterior i pos(erior). Od jej przedniej części odgałęzia się głęboka fissura presyfvia, kontynuację zaś fissura rhinalis stanowi bruzda węchowa (suicus oliactorius), przykryta opuszką węchową. Dookoła szczeliny Sylwiusza układają się kolejno podkowiaste bruzdy tissura ec- tosyivia, suprasylvia i Sissura lateralis. Między nimi ułożone są kolejno zawoje: gyrus sylvius, ectosylviu$ oraz suprasylvius. Końce ich łączą się obok szczeliny węchowej w zawój złożony (gyrus compositus).

Leave a Reply