You are here: Home > Mózg > Mikroskop elektronowy

Mikroskop elektronowy

Opisane powyżej klasyczne metody ulepsza się i rozwija w licznych modyfikacjach, nieraz wypierających metodę oryginalną (np. metoda Pala używana w miejsce oryginalnej metody Weigerta). Powstają też nowe metody, jak np. zamrażanie suchym lodem (zestalonym dwutlenkiem węgla zamiast rozprężania gazu) lub zupełnie oryginalna metoda Kliivera polegająca na wybarwieniu barwną porfiryną porfiryn bezbarwnych zawartych w osłonce mielinowej.

Najnowszym i w pewnych działach niezastąpionym narzędziem w ręku badacza okazał się mikroskop elektronowy. Przyrząd ten wprowadzony do praktyki laboratoryjnej właściwie dopiero od II wojny światowej, korzysta zamiast promieni świetlnych ze strumienia elektronów uginanych przez niewidzialne „soczewki” zbudowane z pól elektromagnetycznych w sposób podobny jak to czynią soczewki szklane ze światłem. Jak przy mikroskopie szklanym, tak i tu, konieczne jest odpowiednie przygotowanie materiału przeznaczonego do badań. Zatapia się go w masę plastykową i kraje na ultramikrotomie na skrawki grubości 200-300 A (1 A – 0,0001 u). Istnieją także specjalne metody „cieniowania’’ preparatów tego rodzaju.

Dzięki mikroskopowi elektronowemu uzyskujemy możność oglądania na jego ekranie komórki w powiększeniu do 100 000 razy, a tym samym do obserwowania i analizy szczegółów struktury plazmy, będących nieraz przez wiele lat przedmiotem sporów naukowych jak np. problem jak wygląda błona komórki nerwowej, czy fibryle są artefaktem, czy tworem istniejącym naprawdę, jak przedstawia się tajemnicza przez wiele lat struktura synapsy, styku dwu neuronów jak tworzy się, rozpada i regeneruje osłonka mielinowa itp.

Leave a Reply