You are here: Home > Mózg > Metody degeneracji eksperymentalnej

Metody degeneracji eksperymentalnej

Metody degeneracji eksperymentalnej nie mogą oczywiście być stosowane na człowieku. Niemniej znajdują one czasem, w rzadkich na szczęście wypadkach zastosowanie i na tym materiale. Dzieje się tak wtedy, gdy wskutek zbiegu okoliczności przedmiotem badania stanie się mózg człowieka zmarłego, np. wskutek nieszczęśliwego wypadku albo też cierpiącego za życia na jakąś chorobę powodującą określone degeneracje. Taką chorobą bywa np, kiła mózgu i rdzenia powodująca rozległe zniszczenia dróg motorycznych. Na preparatach Weigerta w miejscu, gdzie powinny znaleźć się te drogi, widoczne są w takich wypadkach nie zabarwione, pozbawione włókien z osłonką rdzenną zbliznowa- cenia. Jest to typowa degeneracja chroniczna.

Degenerację wczesną, na preparatach barwionych metodą Marchiego albo Nauty możemy obserwować jeszcze o wiele rzadziej. Konieczne jest bowiem otrzymanie do badania mózgu zwłok człowieka, który uległ nieszczęśliwemu wypadkowi z urazem mózgu na 7 do 14 dni przed śmiercią, a taki zbieg okoliczności zdarza się tylko wyjątkowo.

Metody degeneracyjne rozszerzyły wiedzę o mózgu i układzie nerwowym bardzo poważnie, ale i one zawodzą w wielu wypadkach. Pewne zagadnienia z natury swojej nie dadzą się rozwriązać na tej drodze, bardzo też łatwo jest przy tym rodzaju, metod o artefakty i wynikające z nich pomyłki. Konieczne jesL także potwierdzenie wyników osiąganych tymi sposobami na innej drodze. W takich wypadkach sięgamy, już od stu przeszło lat, od prac Du Bois Reymonda (1843), do metod elek- trofizjologicznych.

Leave a Reply